รอบนี้เราไม่ได้ชวนเที่ยวเมืองน่านในมุมอาร์ตๆ แต่อยากชวนทุกคนไปปั่นจักรยานท่องเที่ยวทั่วอำเภอเมืองน่าน จัดลิสต์เต็มพิกัด 20 สถานที่ ทั้งสายกิน สายดื่ม และสายท่องเที่ยวล้วนต้องตกหลุมรัก ไปดื่มด่ำความสโลว์ไลฟ์ และเสพเสน่ห์ท้องถิ่นแบบไม่เร่งรีบพร้อมกันเลย
เริ่มต้นวันด้วยการปั่นจักรยานไปตึกรังษีเกษม ไปสอดส่องรายละเอียดอาคารก่ออิฐถือปูนสไตล์โคโลเนียล อดีตที่นี่เคยเป็นอาคารเรียนของโรงเรียนมิชชันนารีหญิงล้วนแห่งแรกของน่าน สร้างขึ้นตั้งแต่ พ.ศ. 2458 โดยดัดแปลงแบบแปลนมาจากตึกลินกัล์นอะแคเดมี มีลักษณะโดดเด่นทางสถาปัตยกรรมคือเป็นอาคารแห่งเดียวในน่านที่มีปล่องไฟ
เราเดินสำรวจรอบตึกรังษีเกษม จินตนาการถึงความรุ่งโรจน์ในวันวานผ่านสถาปัตยกรรม หากมองจากมุมนี้จะเห็นหน้าต่างบนหน้าจั่ว ซึ่งลวงตาทำให้เข้าใจว่าตึกรังษีเกษมมี 3 ชั้น ความจริงอาคารหลังนี้มีเพียง 2 ชั้นเท่านั้น ขณะเดียวกันฐานรากของอาคารยังสร้างจากหินโดยไม่มีเสาเข็มแม้แต่ต้นเดียว นับเป็นภูมิปัญญาการก่อสร้างของช่างสมัยก่อน แม้เวลาจะผ่านมานานกว่า 100 ปี ตึกรังษีเกษมก็ยังคงตระหง่านอยู่อย่างมั่นคง
ปัจจุบันตึกรังษีเกษมเปลี่ยนบทบาทไปตามยุคสมัย กลายเป็นหอประวัติศาสตร์ของโรงเรียนน่านคริสเตียนศึกษา
ถ้าตึกรังษีเกษมคือโรงเรียนมิชชันนารีหญิงล้วนแห่งแรกของน่าน ตึกลินกัล์นอะแคเดมีก็คือโรงเรียนมิชชันนารีชายล้วนแห่งแรกของน่าน
ตึกลินกัล์นอะแคเดมีเป็นอาคารก่ออิฐถือปูนสีแดงสไตล์โคโลเนียล มีลักษณะเด่นทางสถาปัตยกรรมคือใช้โครงสร้างทรงตัวแอล บริเวณพื้นระเบียงทางเดินไม้มีลักษณะลาดเอียงเพื่อรองรับน้ำฝน ขณะเดียวกันก็มีการเจาะรูเล็กๆ รอบผนังอาคารเพื่อช่วยระบายความร้อนสะสม
เราชะโงกมองตึกลินกัล์นอะแคเดมีที่ซุกซ่อนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ ปล่อยให้กาลเวลาล่วง
ผ่าน ปล่อยให้สายตาซึมซับรายละเอียดของงานช่างโบราณ มันเป็นความรู้สึกพิเศษดีเหมือนกัน ที่น่านยังคงมีหลักฐานประวัติศาสตร์ทางสถาปัตยกรรมให้ศึกษา
ปัจจุบันตึกลินกัล์นอะแคเดมีกลายเป็นอาคารการเงินของโรงเรียนน่านคริสเตียนศึกษา แนะนำให้เยี่ยมชมภายนอกเท่านั้นนะ
ปั่นจักรยานมุ่งหน้ากลับเข้าสู่ใจกลางย่านเวียงเก่า พอปั่นมาถึงบริเวณหน้าวัดภูมินทร์ ให้ลองมองฝั่งตรงข้ามจะพบกับบ้านโบราณครึ่งตึกครึ่งไม้ ที่นี่คือบ้านหลวงธนานุสร (ช่วง โลหะโชติ)
บ้านหลังนี้สร้างขึ้นใน พ.ศ. 2461 โดยพระเจ้าสุริยพงษ์ผริตเดชฯ สร้างให้เป็นที่อยู่อาศัยของเจ้าบุรีรัตน์ (สุทธิสาร ณ น่าน) กับเจ้าบัวเขียว ณ น่าน ภายหลังได้ขายให้แก่อำมาตย์ตรีหลวงธนานุสร ข้าราชการชาวพิษณุโลกที่มารับตำแหน่งคลังจังหวัดคนแรกของเมืองน่าน ตัวบ้านเป็นสถาปัตยกรรมแบบตะวันตก หลังคาทรงจั่วมุงสังกะสี ประดับลายฉลุไม้ตรงระเบียงทางเข้าบ้าน
ปัจจุบันบ้านหลวงธนานุสรเป็นบ้านพักอาศัยส่วนตัวของทายาทตระกูลโลหะโชติ แต่การได้มายืนรับลมเย็นๆ พลางมองภาพบ้านเก่าในย่านกลางเวียงเก่า ทำให้เราเห็นภาพย่านใจกลางเมืองเก่าในวันวานได้ชัดเจนขึ้นจริงๆ
ปั่นจักรยานต่อมาไม่ไกลไปต่อที่คุ้มเจ้าราชบุตร (หมอกฟ้า ณ น่าน) อาคารเรือนขนมปังขิงประยุกต์อายุกว่าร้อยปี โดยโครงสร้างชั้นล่างก่ออิฐถือปูนตามสไตล์ตะวันตก ส่วนชั้นบนเป็นงานไม้สักทองทั้งหลัง มุงกระเบื้องว่าว ประดับลายฉลุไม้ตามหน้าจั่วและเชิงชายด้วยฝีมือของสล่าสมัยก่อน
เดิมทีคุ้มสร้างขึ้นเพื่อเป็นเรือนหอของเจ้าน้อยหมอกฟ้า ณ น่าน ต่อมาได้รับสถาปนาบรรดาศักดิ์เป็นเจ้าราชบุตร กลายมาเป็นที่มาของชื่อคุ้ม ปัจจุบันเป็นทั้งบ้านพักอาศัยส่วนตัวและพิพิธภัณฑ์มีชีวิต ด้านในจัดแสดงสิ่งของสมัยโบราณ สะท้อนรสนิยมและการรับวิทยาการตะวันตกของเจ้านายเมืองน่านในอดีต เช่น ตู้เย็นโบราณยี่ห้อ General Electric จากอเมริกา และ Electrolux รุ่นพ.ศ. 2489 จากสวีเดน สั่งนำเข้าโดยตรงมาจากห้างบี.กริม แอนด์โก
พอเข้าช่วงสายแดดเริ่มแรงขึ้นตามเวลา เราปั่นจักรยานมาหวังพึ่งพิงใต้ต้นไม้ เข้าไปเดินเล่นหลบร้อนในพิพิธภัณฑ์ สำรวจความรุ่มรวยทางประวัติศาสตร์และวัฒนธรรมเมืองน่าน พลางตามหางาช้างดำ โบราณวัตถุคู่บ้านคู่เมืองมานานนับศตวรรษ
ริมรอบรั้วพิพิธภัณฑสถานแห่งชาติน่าน มีวัดที่เล็กที่สุดในประเทศไทยซุกซ่อนอยู่ หรือที่รู้จักกันในชื่อวัดน้อย ลักษณะอาคารสี่เหลี่ยมผืนผ้าขนาดจิ๋ว ก่อเป็นชั้นสำหรับประดิษฐานพระพุทธรูป หลังคาก่อเป็นสันเหลื่ยม
ขณะที่ก้มลงมองผ่านช่องประตูเท่าฝ่ามือ เพื่อกราบไหว้พระพุทธรูปองค์เล็กๆ ที่ประดิษฐานอยู่ด้านใน จะมองเห็นแผงพระพิมพ์ติดผนังด้านในสุด ปัจจุบันพระพิมพ์หลุดร่วงหายหมด แต่ยังหลงเหลือร่องรอยประวัติศาสตร์ให้สังเกตอยู่เสมอ
จูงจักรยานข้ามถนนจากพิพิธภัณฑ์มาฝั่งวัดภูมินทร์ แลนด์มาร์กอันดับ 1 ของเมืองน่าน แวะกราบไหว้ขอพรรอบพระประธานจตุรทิศทั้ง 4 พร้อมไปส่องภาพจิตรกรรมฝาผนังรอบๆ โดยเฉพาะภาพกระซิบรักบันลือโลกหรือปู่ม่านย่าม่าน เป็นภาพที่ต้องมาดูให้เห็นด้วยตาสักครั้ง ทั้งสง่างามและเต็มไปด้วยรายละเอียดเกินกว่าภาพถ่ายจะบันทึกได้ ขณะเดียวกันเราก็แนะนำให้เดินสำรวจจิตรกรรมฝาผนังอื่นๆ เพื่อมองการแต่งกาย ความเป็นอยู่ และวัฒนธรรมของคนรุ่นก่อน
ท้องเริ่มส่งสัญญาณประท้วงว่าได้เวลามื้อเที่ยง ปั่นจักรยานประจำตัวมาแปะขาตั้งพักน่องกันที่เฮือนฮอม เราสั่งข้าวซอยน่องไก่มาเติมพลัง รสเข้มข้น ตัวน้ำแกงกะทิแตกมันสีส้มสวย คีบเส้นนุ่มๆ กินคู่กับน่องไก่ต้มจนเปื่อย พลางกินคู่กับผักกาดดองคืออร่อยมาก ส่วนช่างภาพสั่งขนมจีนน้ำเงี้ยว กระซิบชื่นชมน้ำซุปเคี่ยวกระดูกหมูจนหวานหอม ซดร้อนๆ ช่วยแก้เลี่ยนเป็นอย่างดี ปิดท้ายด้วยไส้อั่วหั่นมาพอดีคำ ความฉ่ำของเนื้อหมูผสมผสานกับความเผ็ดร้อนของสมุนไพร ชูรสชาติ กินเพลินจนหมดจานไม่รู้ตัว
พ้นจากมื้อเที่ยงมาปุ๊บ แสงแดดช่วงบ่ายเริ่มร้อนแรงขึ้นทันที ได้เวลาปั่นจักรยานลัดเลาะมาหลบภัยความร้อนกันที่เฮือนฮังต่อ ตัวร้านเป็นเรือนไม้โบราณออกแบบมาให้อยู่ร่วมกับธรรมชาติ ร่มเงาของต้นไม้น้อยใหญ่ทำหน้าที่ช่วยปรับอุณหภูมิรอบตัวให้เย็นลงจนใจชื้น สลัดความเหนื่อยล้าจากการสู้แดดเมื่อครู่ทิ้งไปได้ในพริบตา
เนื่องจากเราไม่ดื่มกาแฟ ช่างภาพจึงสั่งลาเต้แทน ที่นี่มีเมล็ดให้เลือกหลากหลาย บางเมล็ดพันธุ์รับมาจากเมืองน่านโดยตรง ได้อุดหนุนท้องถิ่นแถมอร่อยในราคาย่อมเยา ส่วนบรรยากาศรอบร้านร่มรื่นมากๆ จนรู้สึกเหมือนได้มานั่งรีชาร์จพลังงานไปด้วย
ได้เวลาเติมความหวานล้างปากกันสักหน่อย เราออกแรงปั่นจักรยานลัดเลาะตามกลิ่นขนมหวานไทย มาหยุดอยู่หน้าขนมบ้านยายภรณ์ ร้านขนมไทยโฮมเมดสูตรโบราณในบ้านไม้ มีเมนูให้เลือกหลากหลายตามความชื่นชอบ บัวลอย ข้าวเหนียวดำ ข้าวฟ่าง ทับทิมกรอบ สาคูต้น
รอบนี้เราสั่งขนมโค-ไข่เค็ม ขนมโคลูกโตเคี้ยวหนึบหนับสู้ฟัน ด้านในอัดแน่นด้วยไส้ไข่เค็มมันๆ นัวๆ ตัดรสชาติกับน้ำกะทิเข้มข้น ส่วนช่างภาพคู่ใจขอลองขนมโค-มะพร้าวอ่อน ได้รับความหวานมันแบบทวีคูณ นอกจากนี้ในชามยังมีบัวลอยจิ๋วเสิร์ฟเคียงคู่มาด้วย ได้กินทั้งขนมโคและบัวลอยอร่อยแบบคูณสองในชามเดียว
ปั่นจักรยานไปกินมัทฉะสเปเชียลตีกันต่อ ด้านในของ Hani Creativespace เป็นสวนธรรมชาติล้อมรอบด้วยต้นไม้น้อยใหญ่ ระหว่างนั่งพักเหนื่อยไปพลางชมวิวไปพลาง ก็มีผีเสื้อบินมาอวดโฉมให้เห็นใกล้ๆ ชวนให้อยากหย่อนกายหย่อนใจพักผ่อน หรือถ้าเดินออกไปทางด้านหลังก็วิวดีไม่แพ้กัน ที่นี่ติดอยู่ริมแม่น้ำน่าน เหมาะแก่การจิบมัทฉะไปพลางนั่งมองลำธารไปด้วย
เราสั่งมัทฉะลาเต้ของ Kagoshima มาลอง รสชาติมันนุ่มนวลคล้ายอะโวคาโดผสมมอลต์ ได้รับความหวานละมุนจากวานิลลา รสสัมผัสสุดท้ายคือความหอมกรุ่นแนวข้าวคั่วและถั่วอบ ส่วนช่างภาพยกนิ้วโป้งให้กับมัทฉะลาเต้จาก Sanji รสชาตินุ่มนวล หอมมันนัว โทนถั่วแบบกำลังดี ดื่มง่าย ใครชอบโทนนัตตี้ต้องตกหลุมรักชัวร์
หลังจากพักผ่อนจิบชาชมวิวแม่น้ำน่านจนหายเหนื่อย เข็มนาฬิกาเริ่มเคลื่อนเข้าสู่ช่วงบ่ายแก่ๆ ท้องเริ่มร้องหาของอร่อยมาเติมพลังสำหรับปั่นจักรยานช่วงเย็น เราขี่จักรยานมุ่งหน้าสู่สหายสายเตี๋ยว ตั้งใจไปกินหมี่มะแขว่น เมนูซิกเนเจอร์ประจำร้าน
หมี่มะแขว่นเสิร์ฟมาเคียงคู่กับน้ำซุป โดยเส้นบะหมี่เหนียวนุ่มลวกมาแบบกำลังดี คลุกเคล้ากับหมูหมักเนื้อนุ่มรสชาติกลมกล่อม ทีเด็ดคือทางร้านใส่มะแขว่น เครื่องเทศของเมืองเหนือลงไปด้วย ต้องบอกว่านี่คือครั้งแรกที่เรากินมะแขว่น รสชาติคล้ายกับพริกไทย มีกลิ่นหอมเบาๆ ได้รสชาติเผ็ดนิดหน่อย ช่วยกระตุ้นความสดชื่น พร้อมเรียกความกระปรี้กระเปร่ากลับคืนมาอย่างดี
ปั่นจักรยานมุ่งหน้าสู่โฮงเจ้าฟองคำ ลักษณะสถาปัตยกรรมแบบล้านนาเรือนคู่ มีนอกชานและหลังคาคลุมบันไดทางขึ้นบ้าน หลังคามุงด้วยแป้นเกล็ด เดิมเคยเป็นเรือนพักของเจ้าศรีตุมมา ก่อนจะตกทอดมาถึงเจ้าฟองคำ ปัจจุบันเปิดเป็นพิพิธภัณฑ์ท้องถิ่น
ด้านบนโฮงเจ้าฟองคำจัดแสดงข้าวของเครื่องใช้โบราณ ผ้าทอพื้นเมืองน่านลายน้ำไหล รวมถึงเครื่องเงินและภาพถ่ายเก่าแก่บอกเล่าประวัติศาสตร์ของเมืองน่าน บริเวณใต้ถุนบ้านจัดแสดงกี่ทอผ้าแบบดั้งเดิมที่ยังคงใช้งานได้จริง ส่วนด้านหน้าบ้านเป็นพื้นที่สวนเล็กๆ สามารถร่วมกิจกรรมเวิร์กช็อปได้แต่ต้องโทร.แจ้งล่วงหน้านะ
กิจกรรมหลักของที่นี่คือการเรียนรู้อักษรตั๋วเมืองหรือภาษาล้านนา เพื่อสัมผัสประวัติศาสตร์น่านผ่านเส้นสายตัวอักษร โดยเราจะได้เรียนรู้วิธีการเขียนภาษาล้านนาจากปราชญ์ชาวบ้าน ฟังเรื่องราวเชิงประวัติศาสตร์ จากนั้นก็ถึงเวลาสวมบทเป็นศิลปิน ลงมือทำเวิร์กช็อปเขียนชื่อตัวเองเป็นภาษาตั๋วเมืองลงบนกระเป๋าสะพายข้าง
จากภาษาโบราณที่เคยอยู่บนฝาผนังวัดหรือในคัมภีร์ใบลาน วันนี้แปรเปลี่ยนสภาพตามบริบทสังคมมาสู่ลวดลายบนกระเป๋าผ้าสามารถสะพายติดตัวไปได้ทุกที่ ขณะที่เราใช้สมาธิลากเส้นสายตัวอักษรล้านนา ค่อยๆ ซึมซับความหมายของแต่ละตัวอักษร ตอนนี้เป็นชั่วโมงที่ทำให้เราเข้าใจรากเหง้าประวัติศาสตร์มากขึ้น ผ่านการทำกิจกรรมสนุกๆ ใครมาน่านบอกเลยว่าห้ามพลาดนะ
เราปั่นจักรยานต่อมาไม่ไกลเพื่อมาปักหมุดพักเบรกกันต่อ น.น่าน คาเฟ่ ที่นี่มีโรงคั่วกาแฟโดยเฉพาะ มีเมล็ดพันธุ์ให้เลือกหลากหลาย ทั้งยังทำงานร่วมกับเกษตรกรท้องถิ่นเพื่อพัฒนาสายพันธุ์กาแฟไทย แถมร้านยังมีดีกรีเป็นแชมป์คั่วกาแฟและคว้ารางวัลมามากมาย จึงกลายเป็นหมุดหมายสำคัญของคนรักกาแฟ
น่านริมน้ำเป็นทั้งที่พักและคาเฟ่ซ่อนตัวอยู่ริมแม่น้ำน่าน ด้านในบรรยากาศร่มรื่น มีดอกไม้จำนวนมากมอบสีสันให้ตัวบ้านโดดเด่นขึ้น โดยแบ่งพื้นที่เป็นโซนห้องพักกับส่วนคาเฟ่ ครั้งนี้เรามาเยือนคาเฟ่เพื่อสั่งเครื่องดื่มเย็นๆ นั่งชมวิวธรรมชาติแบบไม่เร่งรีบ มีลมธรรมชาติพัดโชยมาเอื่อยๆ ตลอดเวลา ชวนให้รู้สึกผ่อนคลาย
ความรู้สึกยามได้นั่งพักขา ทอดสายตามองความอุดมสมบูรณ์ของธรรมชาติริมน้ำสลับกับความเงียบสงบ ช่างเป็นชั่วโมงของการชาร์จพลังกายและพลังใจได้อย่างดีเยี่ยม ที่นี่ออกแบบมาเพื่อคนต้องการพื้นที่พักผ่อนจริงๆ ชวนให้อยากหย่อนใจนั่งอยู่ยาวๆ
ปั่นจักรยานย้อนกลับเข้าย่านชุมชนเพื่อมุ่งหน้าสู่ก๋วยเตี๋ยวลุงสงค์ ร้านก๋วยเตี๋ยวระดับตำนานคู่เมืองน่าน ขายมายาวนานกว่า 50 ปี ตัวร้านเป็นอาคารสีชมพู บรรยากาศสบายๆ เป็นกันเอง น่าเสียดายที่เราไปช้าหน่อย จนทำให้ของในร้านหมดไปหลายอย่าง เราแนะนำให้ไปถึงก่อนเที่ยงนะ
เมนูมีให้เลือกทั้งสายหมูและสายเนื้อ ทีเด็ดสูตรเฉพาะของทางร้านคือมีน้ำจิ้มพริกสีแดง ออกรสชาติหวานๆ เปรี้ยวๆ เป็นการกินก๋วยเตี๋ยวแบบใหม่ กินไปราดน้ำจิ้มไป ตัดกับรสชาติน้ำซุปน้ำใสเคี่ยวมาร้อนๆ ซดจนคล่องคอ รสชาติอาหารอร่อยตรงไปตรงมา แถมอิ่มได้ในราคาสบายกระเป๋า จนเข้าใจว่าทำไมคนท้องถิ่นถึงแนะนำ
เรากับช่างภาพพากันปั่นจักรยานคู่ใจขยับออกจากย่านตัวเมืองอีกครั้ง มุ่งหน้าสู่หนองน้ำครก แลนมาร์กธรรมชาติแห่งใหม่ของเมืองน่าน รายล้อมด้วยบึงน้ำสาธารณะขนาดใหญ่ ร่มรื่น มีสายลมเย็นๆ พัดผ่านผิวน้ำเข้ามาปะทะหน้าตลอดเวลา
แนะนำให้เดินทอดน่องหรือปั่นจักรยานเอื่อยๆ ไปตามเส้นทางรอบหนองน้ำ เพื่อมองต้นฉำฉาในมุมต่างๆ ให้ชัดเจนขึ้น แล้วปล่อยใจให้สโลว์ไลฟ์ไปกับภาพสะท้อนของท้องฟ้าบนผืนน้ำ นั่งดูวิถีชีวิตคนท้องถิ่นที่พากันมาเดินเล่น วิ่งออกกำลังกายอย่างไม่เร่งรีบ
ร้านลาบเก่าแก่ระดับตำนาน เปิดดึกเหมาะกับคนหิวดึกแบบเราๆ ตัวร้านตกแต่งแบบวินเทจได้บรรยากาศร้านอาหารพื้นบ้านแบบเป็นกันเอง
รอบนี้เราจัดเมนูเด็ดมาแบบเต็มคราบ เริ่มต้นด้วยไก่ทอดมะแขว่น ทอดมาได้กรอบนอกนุ่มใน หอมกลิ่นมะแขว่นขึ้นจมูก รสชาติเค็มมันกำลังดี กินเพลินมาก ต่อด้วยต้มเอ็นแก้วถ้วยร้อนที่ต้มจนเอ็นเปื่อยเด้งสู้ฟัน ซุปข้นกลมกล่อมซดลื่นคล่องคอ และที่ขาดไม่ได้คือหลู้คั่ว เมนูพื้นบ้านที่ทางร้านทำออกมาได้เข้มข้น จัดจ้าน หอมเครื่องเทศสมุนไพรคั่วจนแห้งสนิท กินคู่กับข้าวเหนียวนึ่งร้อนๆ และผักสดพูนจาน บอกเลยว่าลำขนาด จนเราจกข้าวเหนียวเข้าปากแทบไม่ทัน
ไปเดินเล่นให้อาหารย่อยกันต่อที่กาดข่วงเมืองน่านหรือถนนคนเดินบริเวณวัดภูมินทร์ เรากับช่างภาพมองหาขนมหน้าตาแปลกหากินยาก จนกระทั่งได้ข้าวปุกงา ของกินเล่นเมืองเหนือ เนื้อข้าวเหนียวดำตำผสมงาขี้ม่อน เหนียวนุ่มหนึบหนับย่างมาบนเตาถ่านร้อนๆ ราดด้วยน้ำอ้อยอร่อยเหาะไปเลย ส่วนอีกเมนูเราได้ขนมครกใบเตยโบราณมากัน มันแตกต่างจากขนมครกปกติตรงที่ฝามีขนาดจิ๋ว แป้งมีกลิ่นใบเตยเตะจมูก ตัวขนมผิวนอกกรอบนิดๆ เนื้อในนุ่มหนึบฟู รสชาติหวานมันกำลังดี แย่งกันจิ้มกินกับช่างภาพ แป๊บเดียวหมดกล่อง
หลังจากได้ของกินเล่นครบมือ แนะนำให้นำขนมมานั่งล้อมวงกินกันบนเสื่อสาดบริเวณลานข่วงเมือง นั่งหย่อนใจกินขนมอร่อยๆ ฟังเสียงดนตรีสดจากศิลปินท้องถิ่น เป็นชั่วโมงเคล้าความสุขที่เอร็ดอร่อยและเพลินใจที่สุด
หลังจากอิ่มแปล้จากมื้อค่ำ ความเหนื่อยล้าจากการปั่นจักรยานทั้งวันก็เริ่มมาเยือน เราปั่นจักรยานลัดเลาะมาห้องสมุดบ้านๆ น่านๆ ที่เป็นทั้งคาเฟ่ ห้องสมุดชุมชน และโฮมสเตย์น่ารักในบรรยากาศอบอุ่น ที่นี่มีหนังสือหลากหลายแนวนับไม่ถ้วนวางเรียงรายอยู่ทั่วทุกมุมบ้าน สามารถหยิบอ่านได้เลยไม่ต้องจ่ายเงิน เหมาะสำหรับคนรักหนังสือจริงๆ
เราสุ่มหยิบหนังสือจากห้องสมุดบ้านๆ น่านๆ จากนั้นเอนหลังนอนพักและอ่านหนังสือ นอนเหยียดขาบนฟูกในห้องพักไม้ส่วนตัว ท่ามกลางแสงไฟสีวอร์มไลต์ดวงเล็กๆ ที่ส่องสว่างลงบนหน้ากระดาษ เป็นชั่วโมงพักผ่อนที่ปล่อยให้เวลาไหลผ่านไปอย่างช้าๆ ละสายตาจากหน้าจอโทรศัพท์ แล้วจมดิ่งลงไปในโลกอักษรจนเปลือกตาเริ่มหนักอึ้ง
