นกเล่าว่า ลูกค้าเดิมของ SC มักพูดถึงความรู้สึกสบายใจเมื่อเล่าประสบการณ์การอยู่อาศัย เพียงแต่ที่ผ่านมา ความรู้สึกนี้ไม่ได้ถูกนำออกมาอธิบายตั้งแต่วันเปิดขาย แคมเปญ Designed for Peace of Mind จึงเกิดจากการกลับมามองสิ่งที่ทีมทำอยู่แล้ว และถามว่าจะทำให้คนเข้าใจได้อย่างไรว่าความสบายใจนั้นมาจากไหน

และสำหรับทีมของเธอ คำตอบไม่ได้อยู่ที่งานออกแบบอย่างเดียว แต่ประกอบขึ้นจากสามส่วนที่ต้องทำงานต่อเนื่องกัน ได้แก่ การออกแบบที่คิดจากชีวิตจริง (Design) คุณภาพของสิ่งที่เลือกใช้และสร้างขึ้น (Quality) และบริการที่ยังดูแลลูกค้าอย่างดีหลังวันโอน (Service) เพราะห้องที่ดูดีในวันแรกอาจทำให้คนอยากซื้อ หากความมั่นใจว่าเลือกไม่ผิดต้องค่อยๆ เกิดขึ้นระหว่างการใช้ชีวิตของลูกบ้าน

“ที่ผ่านมาลูกค้าที่เป็น SC Family แล้วถึงจะสามารถรับรู้ถึงความสบายใจนี้ได้ ทาง SC จึงอยากดึง DNA นี้ออกมาเล่าให้คนภายนอกฟังว่าถ้าเลือกมาเป็นครอบครัว SC คุณจะได้รับความสบายใจว่าสิ่งที่ SC คิดและเลือกถูกออกแบบมาเป็นอย่างดี มีคุณภาพ เชื่อถือได้ และพร้อมที่จะดูแลคุณ จึงกลายมาเป็นที่มาของการพัฒนาแคมเปญจากการขายคอนโดแล้วเล่าว่าคุณจะได้อะไร มาเป็นคุณจะรู้สึกอย่างไรเมื่อได้มาเป็นครอบครัว SC” นกอธิบาย

วิธีคิดนี้เริ่มตั้งแต่การมองแต่ละโครงการเป็นพื้นที่ที่มีเรื่องราวของตัวเอง อย่าง Reference BAIE River Bangpho ความใกล้แม่น้ำและตัวตนของย่านบางโพที่ผูกกับงานไม้และงานคราฟต์ ถูกนำมาตีความเป็นบรรยากาศของวันพักผ่อน กลายเป็นที่มาของคอนเซปต์ Cruise Collect ที่สะท้อนออกมาในงานดีไซน์ให้ความรู้สึกผ่อนคลาย สงบ อบอุ่น และแฝงกลิ่นอาย tropical

และอีกสิ่งที่เข้ามาเติมชีวิตให้พื้นที่คือศิลปะ SC เคยคอลแลบกับศิลปินหลายคนในหลายโครงการ ทั้งการออกแบบรายละเอียดบางส่วนและการเปิดพื้นที่จัดแสดงผลงาน เช่น Nutdao และ Mackcha ที่ Reference Sathorn Wongwianyai, Tum Ulit ที่ Reference Kaset District, Jinnbooroom ที่ Reference Ekkamai รวมถึง Summerstuff.marine ที่ COBE Ratchada – Rama 9

นกเสริมว่า การชวนศิลปินเข้ามาทำงานร่วมกันเป็นส่วนหนึ่งของความตั้งใจที่จะให้คอนโดฯ มีทั้งคอนเซปต์และแรงบันดาลใจ ศิลปะช่วยเพิ่มสิ่งน่าสนใจให้กับสถานที่ เปิดโอกาสให้คนเข้ามาทำความรู้จักโครงการผ่านมุมอื่น และอาจทำให้การเดินผ่านพื้นที่เดิมๆ มีอะไรให้หยุดมองมากขึ้น

ในด้านการออกแบบ ทราย – จุฑาภา ผู้ที่น่าจะรู้เรื่องราวเหล่านี้ดีที่สุดชวนเรามองห้องพักจากกิจกรรมที่เกิดขึ้นในหนึ่งวัน คนคนเดียวอาจใช้ห้องเป็นทั้งที่นอน ที่ทำงาน ที่กินข้าว และพื้นที่ทำกิจกรรมส่วนตัว หากห้องมีขนาดจำกัด ทุกตำแหน่งจึงต้องถูกคิดให้มากขึ้น

“ความท้าทายคือห้องในปัจจุบันมีขนาดเล็กลง แต่ต้องรองรับฟังก์ชันมากขึ้น เราจึงต้องเข้าใจว่า ลูกค้าใช้ชีวิตอย่างไร ต้องการพื้นที่เก็บของมากแค่ไหน และจะใช้พื้นที่ให้เกิดประโยชน์สูงสุดได้อย่างไร” เธอบอก

หลังช่วงโควิด ทีมเห็นชัดว่าห้องสตูดิโอที่มีฟังก์ชันพื้นฐานครบอาจเริ่มไม่เพียงพอในวันที่คนต้องใช้เวลาอยู่ในห้องมากขึ้น พวกเขาจึงเริ่มทดลองเฟอร์นิเจอร์ที่ยืดหยุ่นต่อการใช้พื้นที่มากขึ้น โต๊ะกินข้าวที่พับเก็บได้ เตียงยกพื้นที่มีสเปซด้านล่างไว้เก็บของและออกแบบให้เชื่อมต่อกับโซฟา ห้องห้องเดียวจึงสามารถทำกิจกรรมได้หลายอย่างโดยไม่รู้สึกว่ามีเฟอร์นิเจอร์เต็มไปหมด

ขณะเดียวกัน ไม่ใช่แค่ห้องขนาดเล็กเท่านั้น ห้องขนาดใหญ่ก็มีโจทย์ของตัวเองเหมือนกัน ครัวต้องรองรับการใช้งานของคนในบ้าน พื้นที่เก็บของและซักล้างต้องเพียงพอ ส่วนห้องนอนรองอาจต้องยืดหยุ่นเมื่อสมาชิกมีรูปแบบการใช้ชีวิตเปลี่ยนไป ทรายบอกว่า แม้แต่การมาถึงของอุปกรณ์ใหม่อย่างหุ่นยนต์ดูดฝุ่น ก็ทำให้ทีมต้องย้อนมาคิดว่าเฟอร์นิเจอร์และพื้นที่ที่ออกแบบไว้รองรับมันได้หรือไม่

“เรามองว่าพื้นที่ที่ดีควรรองรับชีวิตของผู้ใช้ ไม่ใช่บังคับให้ผู้ใช้ต้องปรับตัวเข้าหาพื้นที่” ทรายเอ่ยขึ้น “เราคิดว่าสิ่งนี้คือหัวใจของ Design for Peace of Mind”

ตัวอย่างง่ายๆ แค่เรื่อง “วิว” ที่ส่งผลต่อความรู้สึกของผู้อยู่อาศัยได้ทุกวัน หากที่ดินมีมุมมองสวย ทีมต้องคิดตั้งแต่เริ่มวางผังว่าจะทำให้คนอยู่ได้ใช้ประโยชน์จากมันจริงๆ อย่างไร ห้องสตูดิโอในโครงการที่มองเห็นแม่น้ำจึงอาจมี Daybed อยู่ริมหน้าต่าง ให้เจ้าของมีมุมนั่งชมวิวของตัวเอง ขณะที่บางห้องให้ความสำคัญกับพื้นที่เก็บของหรือ Walk-in Closet เพื่อให้ชีวิตในพื้นที่จำกัดไม่มีข้อจำกัดอีกต่อไป

รายละเอียดเหล่านี้เป็นเหตุผลที่ SC ไม่ใช้ผังห้องแบบเดียวซ้ำกับทุกโครงการ ทิศทางแสง ความร้อน ขนาดพื้นที่ และวิวต่างกัน ห้องที่อยู่สบายจึงควรถูกออกแบบจากบริบทของสถานที่นั้นจริงๆ

เมื่อออกจากห้องมาสู่พื้นที่ส่วนกลาง คำว่า “สบายใจ” ก็กลายเป็นอีกความหมายหนึ่ง เราอาจอยากใช้ห้องประชุม พบเพื่อนบ้าน หรือนั่งเล่นนอกห้องบ้าง แต่ก็ยังอยากรักษาระยะระหว่างพื้นที่สาธารณะกับชีวิตส่วนตัว

ในฐานะนักออกแบบ ทรายอธิบายเรื่องนี้ว่า การออกแบบพื้นที่ส่วนกลางต้องมีลำดับ จากบริเวณต้อนรับไปจนถึงพื้นที่เฉพาะลูกบ้าน ล็อบบีควรโปร่งและเป็นมิตร ขณะเดียวกันคนอยู่อาศัยก็ควรรู้สึกได้ว่าเมื่อเดินลึกเข้ามาอีกระดับ พื้นที่นั้นเริ่มมีความเป็นส่วนตัวสำหรับพวกเขามากขึ้นเรื่อยๆ

“ลูกค้ามีทั้งความต้องการความเป็นส่วนตัวและความต้องการเข้าสังคม การออกแบบพื้นที่ส่วนกลางจึงต้องแบ่งฟังก์ชันให้ตอบโจทย์แต่ละรูปแบบ” เธออธิบาย

ส่วนนกก็มองว่าคอนโดสามารถเป็นพื้นที่สร้างสังคมใหม่ ไม่จำเป็นต้องเป็นสถานที่ที่ทุกคนต่างคนต่างอยู่ แต่การเปิดโอกาสให้การพบกันจำเป็นต้องไม่ทำให้ใครรู้สึกว่า ตัวเองกำลังสูญเสียสเปซส่วนตัว ตัวอย่างหนึ่งคือการจัดให้ลูกบ้านจองเวลาใช้พื้นที่ส่วนกลางอย่างห้องประชุม หรือห้องแต่งตัวที่นัดช่างแต่งหน้ามาได้โดยไม่ต้องพาคนนอกขึ้นไปถึงห้องพัก ความสะดวกกับความเป็นส่วนตัวจึงเดินไปด้วยกันได้ หากวางระบบไว้ตั้งแต่ต้น

ความสบายใจจะเกิดขึ้นไม่ได้เลยหากการดูแลจบลงในวันที่ส่งมอบห้อง ในฐานะผู้บริหารที่คลุกคลีกับเรื่องนี้มาอย่างดี นกเล่าว่า ผู้บริหาร SC มีช่วงเวลาที่เข้าไปฟังเสียงลูกค้าจาก Call Center ด้วยตัวเอง ทั้งคำชมและปัญหา เพราะบางเรื่องที่ดูเล็กสำหรับคนทำโครงการ อาจเป็นสิ่งที่ลูกบ้านต้องพบทุกวัน

“เมื่อได้ฟังจริงๆ เราจะเข้าใจว่า อะไรทำให้เขาไม่สะดวก และควรปรับปรุงอะไรเพื่อให้เขามีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น” นกบอก

“แม้ในเหตุการณ์แผ่นดินไหวเมื่อปีที่ผ่านมา เราได้มีการเข้าตรวจสอบทุกโครงการทั้งโครงการที่สร้างเสร็จแล้ว และโครงการที่อยู่ระหว่างการก่อสร้าง ซึ่งตัวโครงสร้างสามารถรองรับเหตุการณ์นี้ได้ และไม่ได้รับผลกระทบใดๆ และทีมนำข้อมูลต่างๆ มาศึกษาต่อในเรื่องการลดความเสียหายของส่วนที่เป็นการตกแต่ง การเลือกใช้วัสดุต่างๆ ตลอดจนการออกแบบ การวางแปลน เพื่อเพิ่มความแข็งแรงให้กับตัวอาคารกับโครงการในอนาคตให้ได้มากที่สุด” ซึ่งสิ่งนี้เองที่ทำให้ทีม SC Able ได้รับคำชมมากมาย เพราะได้เข้ามาช่วยดูแลการอพยพของลูกบ้านขณะเกิดเหตุ ตลอดจนการติดตามความเสียหาย การซ่อมบำรุงพื้นที่อยู่อาศัยต่างๆ” เธอยิ้ม

นอกจากนี้การรับฟัง Insight ต่างๆ จากลูกบ้านไม่ได้หยุดอยู่แค่ทีมบริการ แต่ยังส่งต่อมาถึงทีมออกแบบด้วย ทรายเล่าต่อว่า ข้อมูลจากลูกบ้าน ทีมขาย ทีมบริการหลังการขาย และการสังเกตพฤติกรรมหลังเปิดโครงการ ช่วยให้ทีมกลับมาตรวจสอบสิ่งที่เคยคิดไว้ ความต้องการพื้นที่สำหรับงานอดิเรกหรือกิจกรรมส่วนตัวภายในห้อง เช่น บางเรื่องก็กลายเป็นข้อมูลในการพัฒนาห้องแบบ One Bedroom Plus ที่เปิดให้เจ้าของปรับใช้พื้นที่ส่วนเพิ่มได้ตามชีวิตของตัวเอง

“Feedback เหล่านี้เป็น Insight ที่ดี เพราะทำให้ต้องย้อนกลับมาถามว่า สิ่งที่เราคิดและออกแบบตอบโจทย์จริงหรือไม่ และยังมีส่วนใดที่ปรับปรุงได้อีก”

เมื่อทุกทีมมี Peace of Mind เป็นเป้าหมายร่วมกัน คนออกแบบจะคิดต่อถึงความทนทานและการดูแลระยะยาว ทีมบริการมองว่าจะช่วยลูกค้าได้อย่างไร ส่วนเสียงของคนอยู่ก็จะไม่หายไปหลังการขาย คำว่า “สบายใจ” จึงเป็นสิ่งที่ต้องทำซ้ำผ่านงานของหลายฝ่าย มากกว่าจะเป็นเพียงประโยคเด็ดของแคมเปญ

ก่อนจบบทสนทนา เรากลับมานึกถึงคำถามว่า “อยู่ที่นี่แล้วรู้สึกยังไง” ซึ่งคำตอบของคำถามนี้คงไม่ได้เกิดขึ้นในวันที่ลูกค้าเดินชมห้องตัวอย่าง แต่คงค่อยๆ สะสมจากเวลาที่เราได้เข้าอยู่แล้วพบเจอยามเช้าที่แสงเข้าห้องในมุมพอดี แถมยังมีที่เก็บของที่ทำให้ห้องเป็นระเบียบ แม้แต่ในพื้นที่สาธารณะเราก็ยังเลือกได้ว่าจะใช้เป็นที่พบปะหรือจ่อมจมอยู่กับตัวเอง

บางทีความสบายใจก็เป็นแบบนั้น เราอาจไม่ได้สังเกตว่ามันเกิดขึ้น แต่จะรู้สึกชัดทันทีเมื่อเราใช้ชีวิตในสเปซนี้ได้อย่างราบรื่น