จุดเริ่มต้นของโปรเจกต์นี้ต้องย้อนกลับไปไกลถึงปี พ.ศ.2546 สมัยที่มิกยังเป็นนักศึกษา เขาเคยทำหนังสือภาพถ่ายชื่อ ‘Shopping on Foot’ บันทึกวิถีการค้าริมทางย่านเยาวราชและพาหุรัดด้วยเทคนิคฟิล์ม Cross-processing ที่ขับเน้นสีสันให้จัดจ้านและมีเอกลักษณ์

ผ่านไป 23 ปี มิกตัดสินใจแบกกล้องกลับมายัง “พื้นที่เดิม” อีกครั้ง เพื่อสำรวจว่า ในวันที่โลกหมุนไปข้างหน้า ภูมิทัศน์และผู้คนที่นี่เปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้าง

“รูปพวกนี้ที่ผมถ่ายด้วยฟิล์มเมื่อประมาณ 20 ปีที่แล้ว ใช้วิธีที่เรียกว่า Cross Process คือเอาฟิล์มสไลด์ไปล้างด้วยน้ำยาฟิล์มเนกาทีฟ / มันจะทำให้เกิดสีจากปฏิกิริยาเคมี” มิกชี้ให้เราดูภาพกลุ่มหนึ่งบริเวณด้านหน้าที่เขานำมาร่วมจัดแสดงเพื่อบอกเล่าเรื่องราวเบื้องหลัง”

การกลับมา Revisit ย่านนี้อีกครั้งในรอบ 20 ปี ทำให้เขามองเห็นความแตกต่าง การเปลี่ยนแปลง แต่ที่เซอร์ไพรส์กว่าคือวิถีชีวิต รายละเอียดต่างๆ ของย่านยังคงเสน่ห์ในความดั้งเดิม

“มันถูก Preserve (อนุรักษ์) ไว้มากๆ เลย ถ้าเราไม่ดูการแต่งตัวของผู้คน ทุกอย่างยังเหมือนเดิมในแอเรียนี้ ผมรู้สึกว่ามันเป็นเสน่ห์ อยากให้คนที่มาวันนี้ ได้รู้ว่าเมื่อก่อนแถวนี้เป็นยังไง และอยากให้เขารู้สึกอีกครั้งว่า นี่คือการ Preserve ทั้งเรื่องสถาปัตยกรรมและวิถีชีวิตผู้คน”

และนั่นคือที่มาของ “CHROMATIC : A Journey Through Neighborhood Color” นิทรรศการที่รวบรวมความเคลื่อนไหวและจังหวะชีวิตประจำวันของพ่อค้าแม่ค้า รวมถึงสถาปัตยกรรมที่ยังคงหล่อหลอมตัวตนของย่านเหล่านี้ให้มีชีวิตชีวาอยู่เสมอ

“ตรงนี้เป็นรูปเซ็ตใหม่ที่ถ่ายขึ้นมา เราใช้ฟอร์แมตของโพลารอยด์เพื่อให้เห็นความหลากหลายของสีที่มัน Stand Out ถ้าได้มาเดินจริง จะรู้สึกว่าสีสันแถวนี้มันฉูดฉาดมาก สำหรับเซ็ตใหม่นี้ผมถ่ายด้วยกล้องดิจิทัลทั้งหมด ซึ่งคำว่า Chromatic คือ Spectrum of Color สำหรับผม ไม่ใช่แค่เรื่องสี แต่คือผู้คนที่ใช้ชีวิตร่วมกับสีเหล่านั้น” มิกชี้ให้เราดูภาพโพลารอยด์สี่เหลี่ยมเล็กๆ เรียงกันเป็นพรืดบนผนัง เหมือนปฐมบทก่อนเข้าสู่ตัวนิทรรศการ

ในนิทรรศการนี้ มิกไม่ได้มองสีเป็นเพียงแค่สีแดง สีเหลือง หรือสีเขียวที่เป็นองค์ประกอบทางสายตา แต่เขามองว่าคือตัวกลางที่เชื่อมโยงผู้คน อัตลักษณ์ และพื้นที่เข้าด้วยกัน ไม่ว่าจะเป็นสีสันจากสินค้าที่วางขาย ความเก่าของผนังตึก หรือสีหน้าที่สะท้อนพลังของชุมชน ทั้งย่านทรงวาดที่มีความร่วมสมัย ย่านปากคลองตลาดที่เต็มไปด้วยความสดชื่น และย่านพาหุรัดที่มีวัฒนธรรมอันหลากหลาย

แต่ถึงแม้จะเป็นภาพชีวิต ทว่า ชีวิตสไตล์มิกกลับเต็มไปด้วยสีสัน ความสมมาตร และการวางองค์ประกอบภาพที่ดูเป็นงานกราฟิก แตกต่างจากไลฟ์โฟโต้อื่นที่เราเคยเห็น

“ในฐานะเด็กสถาปัตย์ เราจะถูกสอนเรื่อง Design Fundamental 3 เรื่อง คือ Dot, Line, Plane (จุด เส้น ระนาบ) จุดต่อกันเป็นเส้น เส้นต่อกันเกิดเป็นระนาบ ภาพที่ผมมองผ่านเลนส์จะมองเป็น Geometric หรือรูปทรงเรขาคณิตเสมอ ผมจะใช้จุด เส้น ระนาบ มาประกอบสร้างจนเกิดฟอร์มที่น่าสนใจ”

อย่างภาพผนังโรงเจบุญสมาคม เขาอธิบายว่า ตั้งใจทำให้ดูเหมือนงาน Painting ซึ่งเขามองเป็น Structure และแสงที่ลงมาในช่วงเวลาที่ต่างกันส่งผลให้เกิดอิมแพ็กของสีที่ไม่เหมือนกัน

“ภาพมัสยิดหลวงโกชาอิศหักซึ่งเป็นภาพหลังคาของตึกข้างหน้า กับเงาของตึกข้างหลังที่มาบรรจบกันพอดีในมุมที่เป็น Geometric มันเป็นเมจิก โมเมนต์ที่ไม่รู้จะถ่ายแบบนี้ได้อีกเมื่อไหร่” และเขายังชี้ให้ดูอีกภาพ ซึ่งเป็นมุมมองผ่านกระจกหลังรถกระบะขนของที่เปิดอยู่ เขามองลึกเข้าไปในรายละเอียดที่คนทั่วไปอาจไม่ได้สังเกตเห็น แต่ซ่อนความสวยงามของแสง เงา และโครงสร้างเอาไว้

บทสุดท้ายของนิทรรศการ เขาพาเราย้อนกลับไปสัมผัสความแอนะล็อกที่หาไม่ได้ในยุคนี้ด้วยการชวนเรากดเครื่องฉายสไลด์ ให้เลื่อนไปทีละภาพ เสียงจากเครื่องฉายทุกครั้งที่มือกดลงไปดึงสติให้เราต้องกลับมาดูภาพ ความช้าค่อยๆ พาเราไปสำรวจในแต่ละดีเทล

การเดินทางผ่านภาพถ่ายและสีสันสไตล์มิกครั้งนี้จึงเปรียบเสมือนการสำรวจสถาปัตยกรรมและมานุษยวิทยาเมือง และสะท้อนให้เห็นเลยว่า สีสันย่านเมืองเก่าไม่เคยซีดจาง