เอกลักษณ์เฉพาะตัวของราดหน้าโรงปี๊บคือทางเข้าร้านที่แปลกตาและแตกต่างจากร้านอาหารทั่วไป ทางเข้าซ่อนตัวอยู่หลังช่องกำแพงแคบๆ ระหว่างกำแพงโรงงานเดิมกับบ้านข้างเคียง พอพ้นช่องแคบเข้ามาจะพบกับโถงอาคารสูงขนาดใหญ่ กว้างขวาง โปร่งสบาย

“เดิมทีพื้นที่ทั้งหมดเคยเป็นโรงงานผลิตปี๊บของคุณย่าวัชราภรณ์ ตอนผมอายุประมาณ 5-6 ขวบ ก็มีโอกาสเห็นคุณย่ากับพนักงานกำลังผลิตปี๊บอยู่บ้าง” โอ๊คเล่าย้อนความทรงจำระหว่างเขา คุณย่า กับสถานที่แห่งนี้

สมัยก่อนโรงงานผลิตปี๊บมีบทบาทสำคัญต่อวิถีชีวิต และคอยขับเคลื่อนเศรษฐกิจของเมืองปัตตานี เครื่องจักรสำหรับผลิตปี๊บถือเป็นของหายาก ต้องนำเข้าจากต่างประเทศ ในยุครุ่งเรืองนิยมนำปี๊บไปบรรจุทุเรียนกวน หรือใส่หัวปลาเพื่อส่งออกไปประเทศมาเลเซีย ผ่านมาช่วงหนึ่งปี๊บก็ถูกนำไปบรรจุน้ำมันก๊าด เพื่อใช้สำหรับจุดไฟให้แสงสว่างในยุคที่ไฟฟ้ายังเข้าไม่ถึงทั่วประเทศ จนมีรถบรรทุกสิบล้อเดินทางมารับปี๊บเพื่อนำไปส่งขายไกลถึงกรุงเทพฯ

โอ๊คหยิบภาพถ่ายที่บันทึกความทรงจำของโรงงานผลิตปี๊บให้เราดู ภาพคุณย่าวัชราภรณ์กำลังยืนอัดตะเข็บปี๊บด้วยเครื่องจักร และเก้าอี้ตัวโปรดของคุณย่าที่ยังคงจัดแสดงให้เราเห็นอยู่ในร้าน

พอวันเวลาหมุนผ่าน โครงสร้างพื้นฐานของประเทศเริ่มพัฒนาขึ้น ไฟฟ้าขยายเข้าถึงทุกพื้นที่ ความต้องการใช้น้ำมันก๊าดค่อยๆ ลดน้อยลง ส่งผลให้อุตสาหกรรมผลิตปี๊บเข้าสู่ช่วงขาลง ประกอบกับคุณย่าวัชราภรณ์เริ่มมีอายุมากขึ้น ครอบครัวป็นห่วงเรื่องความปลอดภัยจากการทำงานกับเครื่องจักรหนัก โรงงานผลิตปี๊บแห่งนี้จึงต้องยกเลิกกิจการและปิดตัวลง

หลังจากปล่อยอาคารร้างราไว้พักใหญ่ คุณพ่อบุญสงวนตัดสินใจปรับปรุงพื้นที่ เพื่อเปลี่ยนบทบาทของโรงงานผลิตปี๊บไปสู่ธุรกิจบ้านรังนก หลังจากลองทำไปได้ราวๆ 3-4 ปี อาคารก็ถูกปล่อยร้างอีกครั้ง

จนกระทั่งจุดเปลี่ยนสำคัญเกิดขึ้นในช่วงประมาณ พ.ศ. 2562 คุณพ่อบุญสงวนรีโนเวตอาคารครั้งใหญ่ นำความชื่นชอบส่วนตัวมาออกแบบ โดยไม่คำนึงถึงนิยามรูปแบบการตกแต่งร้าน คุณพ่อสงวนจัดวางตำแหน่งตามความชื่นชอบ ผสมกระเบื้องหลายสีหลายรูปแบบมาปะติดปะต่อกัน ผนังแต่ละด้านสาดสีสันแปลกตา สอดแทรกผลงานศิลปะตามตัวตนความสนใจของเจ้าของพื้นที่ มีกลิ่นอายการตกแต่งแบบผสมผสานระหว่างชิโนโปรตุกีสกับลอฟต์

นอกจากนี้ยังจัดแสดงสิ่งของสะสมโบราณจัดวางตามมุมต่างๆ จนอาคารกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง ภายหลังโอ๊คร่วมมือกับคุณพ่อเริ่มต้นเปิดให้บริการในรูปแบบคาเฟ เสิร์ฟกาแฟโบราณและอาหารกินง่าย เพื่อเปิดพื้นที่ให้ผู้คนเข้ามาแวะจิบกาแฟ ชมบรรยากาศ และซึมซับเรื่องราวของสถานที่ เปลี่ยนให้อาคารกลับมามีชีวิตหมุนตามกระแสกาลเวลา

ในช่วงแรกของการเปิดคาเฟ เมนูอาหารของร้านไม่ได้มีราดหน้าเป็นตัวชูโรงเหมือนในปัจจุบัน ราดหน้าโรงปี๊บเป็นที่รู้จักในฐานะร้านชื่อ โรงปี๊บ เริ่มต้นจากการเสิร์ฟกาแฟโบราณ เครื่องดื่มดับกระหาย และอาหารจานเดียวกินง่ายๆ หลายรูปแบบ เพื่อรองรับนักเดินทางที่สนใจชื่นชมบรรยากาศอาคารและของสะสมโบราณ พอเปิดให้บริการไปได้ระยะหนึ่ง โอ๊คค้นพบว่าเมนูครองใจลูกค้าคือราดหน้า

โอ๊คตัดสินใจปรับรูปแบบร้าน มุ่งเน้นพัฒนาสูตรราดหน้าโรงปี๊บ จนกลายเป็นขวัญใจประจำร้าน เป็นเมนูขึ้นชื่อที่ทุกโต๊ะต้องสั่ง

ขณะเดียวกันร้านราดหน้าโรงปี๊บก็นำตัวหนังสือฟอนต์ลายมือจากป้ายไม้เก่าของโรงงานผลิตปี๊บของคุณย่ามาออกแบบเป็นโลโก้ พร้อมนำภาพวาดใบหน้าคุณย่าบนกำแพงตรงทางเข้า มาใช้เป็นสัญลักษณ์ประจำร้าน เพื่อบอกเล่าเรื่องราวความทรงจำในอดีตสู่รสชาติปัจจุบัน

ราดหน้าโรงปี๊บเป็นราดหน้าที่ทำจากเส้นใหญ่ชุบไข่ก่อนนำลงไปทอด จนได้เส้นใหญ่ชุบไข่กรอบสีเหลืองทอง หอมกลิ่นไข่ทอดเตะจมูก พอเจอกับน้ำราดหน้ารสกลมกล่อมที่เคี่ยวและปรุงขึ้นจากซอสสูตรลับเฉพาะของทางร้าน ควบคุมระดับความหนืดกำลังดี พอน้ำราดซึมเข้าสู่เส้นทอดกรอบ รสชาติหวานเค็มละมุนจะแทรกซึมเข้าเนื้อ ตัดกับอาหารทะเลสดๆ ชิ้นโตๆ และผักคะน้าสดกรอบไร้กลิ่นเหม็นเขียว ที่สำคัญคือเสิร์ฟมาจานใหญ่ เครื่องแน่นเต็มคำ สมกับความตั้งใจของโอ๊คที่อยากให้ลูกค้าได้กินอิ่มท้องและมีความสุขกลับไป

อีกหนึ่งเมนูที่เราชื่นชอบคือผัดไทยไก่กรอบ เส้นผัดไทยผัดคลุกเคล้ากับน้ำซอสผัดไทยสูตรเข้มข้น รสชาติหวานอมเปรี้ยวกลมกล่อมกำลังดี หอมกลิ่นกระทะเตะจมูก ออนท็อปมาด้วยไก่ทอดหนังกรอบ เนื้อข้างในฉ่ำนุ่ม โรยถั่วลิสงคั่วบดใหม่ๆ พอกินคู่กันในหนึ่งคำยิ่งอร่อยไปกว่าเดิม

“พอเปลี่ยนจากโรงงานผลิตปี๊บมาเป็นร้านอาหาร บางครั้งคุณย่าก็เคยแอบเดินมาที่ร้าน ยืนมองผ่านช่องกระจกวงกลม ชะโงกหน้าลงมาดูลูกค้าว่า วันนี้มีใครแวะเวียนมามากน้อยแค่ไหน ท่านคงดีใจที่เห็นที่นี่กลับมามีชีวิตอีกครั้ง”

วันนี้โรงงานผลิตปี๊บของคุณย่าไม่ได้ทำหน้าที่ผลิตปี๊บเพื่อบรรจุน้ำมันก๊าด หรือเป็นบรรจุภัณฑ์อีกต่อไป มันกำลังเปลี่ยนผ่านสู่ร้านอาหารราดหน้าโรงปี๊บเพื่อสร้างสรรค์ทุกเมนูให้กลายเป็นมื้ออาหารที่บรรจุความทรงจำสุดพิเศษแก่ผู้คน และหมุนตามกระแสกาลเวลาไปพร้อมกับเมืองปัตตานี