ระหว่างเดินสำรวจนิทรรศการ Ultra Sensitive เรามองเห็นเปลือกหอยกับหยดน้ำปรากฏซ้ำอยู่บนผลงาน เธอพาเราไปสำรวจสัญลักษณ์ของเปลือกหอย ชี้ให้เห็นการม้วนขดเป็นเกลียวซับซ้อน พริมเปรียบดั่งเปลือกหอยเป็นโครงกระดูก เป็นร่องรอยของความตายที่ธรรมชาติทิ้งไว้ให้เป็นบ้านของเพื่อนร่วมโลก เปลือกหอยสำหรับพริม จึงมีความหมายเป็นพยานหลักฐานของวัฏจักรชีวิต ที่เป็นทั้งจุดเริ่มต้นและจุดสิ้นสุด เป็นความงดงามอันคงทนแม้ไร้ลมหายใจ

ในขณะเดียวกัน แทบทุกภาพฉาบด้วยรูปทรงหยดน้ำ ประกายระยิบระยับคล้ายจะระเหยหายไปได้ตลอดเวลา พริมดึงเอาสัญชาตญาณของมนุษย์ นำเรื่องราวของความหวังเปรียบเป็นหยดน้ำ คล้ายกับเวลาเรามองเห็นแสงวิบวับบนผิวน้ำจากที่ไกลๆ แสงนั้นคือสัญญาณบอกว่าเราจะรอดชีวิต พริมตีความหมายของหยดน้ำ คือพลังงานแห่งความหวังที่ขับเคลื่อนชีวิตให้ไปต่อ

สัญลักษณ์เปลือกหอยกับหยดน้ำ ถือเป็นการปะทะระหว่างความคงทนของเปลือกหอยกับความเบาบางของหยดน้ำ เป็นภาพสะท้อนถึงความพยายามของพริมที่ประคับประคองความอ่อนไหวภายในจิตใจ ท่ามกลางโลกของความวุ่นวายอยู่ตลอดเวลา

“การเป็นคน Ultra Sensitive เปรียบเสมือนดาบสองคม บางคนบอกคือคำสาป บางคนบอกคือ Superpower สำหรับพริมคงคล้ายกับเป็น X-Men ที่ได้ยินเสียงทุกอย่างรอบตัวจนคุมไม่อยู่ แต่สุดท้ายมันคือสิ่งที่ทำให้พริมเห็นความงามในรายละเอียดที่คนอื่นอาจมองข้ามไป” พริมยิ้มรับ

หากเปรียบเทียบนิทรรศการ Ultra Sensitive เสมือนเสื้อผ้า นี่คงเป็นชุดตัวโปรดที่พริมสวมใส่แบบสบายที่สุด เป็นพื้นที่ที่เธอยอมรับทุกความเปราะบาง ทุกเฉดสีที่หลายคนพยายามกดมันไว้ให้ลึกที่สุด

หนึ่งในไฮไลต์คือการเปิดประมูลกระโปรงตัวสำคัญ พริมตั้งใจนำชิ้นส่วนของความทรงจำ กับตัวตนในทุกเฉดสีมาเพนต์บนกระโปรง พร้อมแทรกคาแรกเตอร์ Lazy Girl ส่องประกายแทรกซ่อนอยู่ ทั้งสวมใส่สบาย และได้รับความทรงจำดีๆ จากพริมกลับไปด้วย ถ้าใครสนใจสามารถเข้าร่วมประมูลได้เลยที่ Instagram : Primiita ซึ่งจะปิดประมูลวันที่ 19 กุมภาพันธ์นี้

พริมพาเราไปสำรวจความรู้สึกให้ลึกซึ้งขึ้น ผ่านเฉดสีของช่วงเวลาพระอาทิตย์ขึ้นและตกดิน แสงสีส้มทองฉาบไล้ทั่วท้องฟ้าถูกแปรเปลี่ยนมาในมุมมองของพริม มันคือความงดงามที่สอนเรื่องความไม่จีรังได้ดีที่สุด แสงตอนเริ่มต้นและสิ้นสุดซ้อนทับอยู่ในภาพของพริม เป็นเพียงช่วงเวลาสั้นๆ ไม่อาจยื้อยุดไว้ได้ คล้ายคลึงกับอารมณ์ความรู้สึกที่ถาโถมเข้ามาแล้วก็จางหายไป พริมเลือกไม่สร้างกำแพงเพื่อต้านทานแรงกระแทกจากโลกภายนอก เธอเลือกยอมรับความบางเบา เพื่อเปิดรับและไหลไปกับทุกความจริงที่เกิดขึ้นในห้วงเวลานั้นๆ

ภาษาเป็นสื่อกลางที่บอบบางและบิดเบือนได้ง่ายที่สุด ถ้านึกภาพไม่ออกให้คิดถึงการโกหกเล็กๆ น้อยๆ บางครั้งเราเสียใจแต่กลับกลบเกลื่อนด้วยรอยยิ้ม

พริมเลือกก้าวข้ามขีดจำกัดของคำพูด ชวนเราไปทำความรู้จักการสื่อสารรูปแบบใหม่ คือการชวนคนแปลกหน้ามาจับมือและสบตา ท่ามกลางความเงียบงันในระยะเวลา 3 นาที พริมนิยามสิ่งนี้คือปาฏิหาริย์ระดับ 0%

“โอกาสที่คนเราจะยอมวางทุกอย่างลง แล้วมานั่งจ้องตากับคนแปลกหน้าโดยไม่พูดอะไรเลยสักคำ ในจักรวาลนี้ มันแทบจะเป็น 0%” พริมถ่ายทอดความหมายเบื้องหลังชื่อนี้

กิจกรรมนี้คือการเปิดพื้นที่ให้เราเข้าไปจับมือกับพริม สบตากันโดยไม่ต้องใช้ภาษาสื่อสาร อนุญาตให้ใช้ความเงียบทำงาน ใช้ภาษากายแทนคำพูด และปล่อยให้ความเปราะบางไหลผ่านออกจากร่างกาย หยุดปิดกั้นความรู้สึกนั้น ให้น้อมรับความเป็นตัวตนของเรา

ในวินาทีที่เราสบตากัน แววตาคือหน้าต่างไร้ฟิลเตอร์ปรุงแต่ง คือการสื่อสารอีกรูปแบบหนึ่ง คือพลังงานความรู้สึกที่จะไหลถ่ายเทถึงกัน โดยไม่ต้องอาศัยภาษาเขียนหรือภาษาพูดใดๆ 3 นาทีนี้คือวินาทีที่เรายอมรับว่า เราต่างก็มีความอ่อนไหว มีความกลัว และมีความเป็นมนุษย์เหมือนกัน ทุกความรู้สึกตลอด 3 นาที คือความจริงที่เราไม่อยากให้ทุกคนลืม

ทว่า ปาฏิหาริย์ในแววตาของแต่ละคู่ก็มอบความรู้สึกแตกต่างกันไป บางคนอาจได้รับความรู้สึกอีกแบบกลับไป เพราะความจริงที่เกิดขึ้นในความเงียบ เป็นเรื่องเฉพาะตัวที่ภาษาใดก็ไม่อาจนิยามได้ทั้งหมด คือมวลความรู้สึกที่มีเพียงเราเท่านั้นที่เข้าใจ และพริมจะยืนเคียงข้างเราเพื่อเคารพความรู้สึกนั้นๆ

ลองไปเปิดเปลือยหัวใจ จับมือร่วมกับพริม และสบตากับความเปราะบาง มองหาทุกเฉดสีในตัวเองกัน