“เบสท์แค่อยากหาเพื่อนดื่มกาแฟ กับหาเพื่อนเล่นดนตรี”

ดนตรีกับเบสท์ถือเป็นของคู่กัน เบสท์ใช้เวลาหลังเลิกงานไปกับการร้อยเรียงตัวโน้ต บรรจงแต่งเพลง และอัดเสียงอยู่เพียงคนเดียว ในฐานะวงดนตรีชื่อแต้มสุข พอถึงจังหวะหนึ่งของชีวิต เบสท์มองเห็นผืนป่าสักเกือบ 10 ไร่ของพ่อตา ขอใช้ร่มเงาของป่าสักเปิดร้านกาแฟ หวังให้กลิ่นหอมของเมล็ดกาแฟและเสียงเพลง กลายเป็นสายใยเส้นสายใช้นัดหมายผู้หลงใหลในสิ่งเดียวกัน ให้แวะเวียนมาแลกเปลี่ยนบทสนทนาผ่านถ้อยคำกับบทเพลง

ต้นไม้ไม่เคยหยุดเติบโต พวกมันเติบใหญ่ไปแบบช้าๆ แต้มสุขก็เช่นเดียวกัน

ปัจจุบันแต้มสุขขับเคลื่อนด้วยกิจกรรมสร้างสรรค์ ผ่านการนำศิลปะและดนตรีมาโอบรับเยาวชนและคนรุ่นใหม่ให้กล้าลุกขึ้นมาค้นหาศักยภาพ ปลดปล่อยความคิดสร้างสรรค์ และหยั่งรากใหม่ในแบบของตัวเองท่ามกลางธรรมชาติ

เมื่อก่อนพื้นแถวนี้เคยทำไร่อ้อยกับไร่ข้าวโพด ต่อมาเจ้าของเดิมเปลี่ยนมาปลูกสวนป่าสัก ปลูกตามโครงการส่งเสริมของรัฐ ปลูกให้ไม้สักยืนต้นขนาดใหญ่เพื่อตัดไปขาย จนกระทั่งผืนดินตกทอดสู่ครอบครัวของแฟนเบสท์

“ป่าสักที่นี่มันเป็นป่าปลอม” เบสท์หัวเราะ

“เพราะมันเป็นป่าที่ปลูกจากฝีมือมนุษย์”

เบสท์พาเดินสำรวจทั่วแต้มสุข พลางเปิดภาพไล่ย้อนหาอดีตความเป็นมาของพื้นที่ ระหว่างทางมีแสงแดดรำไรลอดผ่านสวนป่าสักตกกระทบลงบนพื้นดิน เขาชี้ให้ดูความหลากหลายของสวนป่า มีไม้พะยูง ไม้มะฮอกกานี รางจืด ลูกหว้า ชำมะเลียง ต้นกาแฟแข่งกันเติบโต

เมื่อก่อนที่นี่ปลูกไม้สัก พอหลังจากนั้นเบสท์ตั้งใจปลูกต้นไม้สายพันธุ์ใหม่ๆ บางต้นอาจไม่ประสบความสำเร็จดั่งหวัง แน่นอน ดูสภาพอากาศตอนนี้ บางทีฝนตกกระหน่ำจนน่าใจหาย บางคราวแดดแรงจนแผดเผาใบไม้ ต้นไม้ชนิดใดปล่อดรอด ปล่อยให้รอด ต้นไม้ชนิดใดไม่ไหว ปล่อยให้ล้มหายลงไป กลายเป็นส่วนหนึ่งของผืนดิน เป็นปุ๋ยสำหรับดูแลต้นไม้ต่อไป ทุกสิ่งเป็นวัฏจักรของธรรมชาติ

ตอนนี้เป็นฤดูฝน ทั่วทุกพื้นที่มีต้นไม้เขียวขจีไปหมด ทว่าพอฤดูร้อนมาถึง ป่าสักละทิ้งใบจนหมดต้น ไอร้อนคงไล้มาลงผิวแบบเต็มหน่วย นี่เป็นอีกหนึ่งไอเดียที่เบสท์เลือกปลูกไม้ไม่ทิ้งใบ ค่อยๆ ปลูกต้นไม้ชนิดอื่นแทรกไปเรื่อยๆ โดยมีความหวังคืออยากสร้างผืนป่าไว้เป็นร่มไม้ให้ลูกตัวน้อยมีพื้นที่วิ่งเล่นในอนาคต และหวังให้พรรณไม้คอยซับความร้อนให้นักท่องเที่ยวตลอดปี

แต้มสุขขับเคลื่อนกิจกรรมสร้างสรรค์ผ่านสองเทศกาล หนึ่งคือเทศกาลหลงกลิ่นฤดูโฟล์ค ส่วนสองคือเทศกาล Join Craft

เทศกาลหลงกลิ่นฤดูโฟล์คจัดทั้งหมด 3 รอบตามฤดูกาล หมุนเวียนไปตามจังหวะของธรรมชาติ ไล่เรียงไปตั้งแต่ฤดูร้อน ฤดูฝน และฤดูหนาว เปิดโอกาสให้ผู้คนได้สัมผัสบรรยากาศป่าทั้ง 3 ฤดูกาล โดยตั้งใจเปิดพื้นที่ให้ศิลปินเลือกเล่นบทเพลงที่แต่งเอง ใช้เสียงเพลงเป็นภาษาบอกเล่าเรื่องราวจากหัวใจ และเนื้อร้องกลั่นออกมาจากตัวตน ปราศจากการปรุงแต่งหรือค่านิยมตามขนบสังคม

ส่วนความตั้งใจลึกๆ คือการจุดประกายสร้างแรงบันดาลใจให้แก่คนในชุมชน โดยเฉพาะเยาวชนในท้องถิ่น ให้พวกเขาเห็นโอกาสความเป็นไปได้ใหม่ๆ มีจุดยืนเพื่อแสดงออกโดยไม่ต้องกลัวการตัดสิน หรือมีพื้นที่เพื่อค้นหาตัวตน สามารถพกพาความฝันกลับไปสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆ ให้เติบโตงดงามต่อไปในวิถีชีวิตของตนเอง

ส่วนเทศกาล Join Craft เป็นเทศกาลศิลป์อิสระ ให้ศิลปินรุ่นเก๋า ศิลปินท้องถิ่น หรือคนที่สนใจเกี่ยวกับงานอาร์ตและคราฟต์มาระเบิดความคิดสร้างสรรค์ ไม่ว่าจะเป็นงานศิลปะ ดนตรี งานคราฟต์ หรืออาหารแบบโฮมเมด เพื่อแบ่งปันประสบการณ์ หรือแลกเปลี่ยนความรู้ รวมถึงเป็นเทศกาลชวนให้เด็กๆ และเยาวชนได้ลองฝึกทักษะลงมือทำด้วยตัวเอง

จุดร่วมของทั้งเทศกาลหลงกลิ่นฤดูโฟล์คและเทศกาล Join Craft มีหัวใจหลักคือต้องการให้เด็กๆ และเยาวชนมีพื้นที่ทดลองเรียนนอกตำรา ทดลองเล่นอิสระในห้องเรียนธรรมชาติ ได้มีความฝัน ได้ลงมือลองทำ เพื่อค้นหาตัวตนระหว่างเติบโต

สำหรับเราแล้ว หากแต้มสุขคือเมล็ดพันธุ์แห่งความฝันของเบสท์ วันนี้เมล็ดพันธุ์เหล่านั้นถูกส่งต่อออกไปสู่มือของเด็กๆ โดยมีผู้ใหญ่หลากสายอาชีพมาร่วมแบ่งปันประสบการณ์ คอยหล่อเลี้ยงและเพาะปลูก เพื่อให้เหล่าเมล็ดพันธุ์ตัวจิ๋วมีพื้นที่เติบโตในแบบของตัวเอง ผ่านการทดลองเรียน ทดลองเล่น แม้บางต้นอาจล้มหายไประหว่างทาง แต่หลายต้นกลับค่อยๆ หยั่งรากลึก เติบใหญ่จนสูงชะลูด และร่วมกันถักทอจนกลายเป็นผืนป่าอันสมบูรณ์

พวกเราพูดคุยใต้ร่มไม้สัก มีมัทฉะวางอยู่ข้างกาย รสชาติหอมหวานติดขมปลายชวนให้ติดใจ จนอดไม่ได้ต้องเอ่ยปากถามถึงที่มาของแก้วนี้

ทั้งเราและช่างภาพสั่ง ‘Taemsuk Origin’ เบสท์กระซิบบอก นี่เป็นมัทฉะสูตรพิเศษหากินได้ที่นี่เท่านั้น ที่สำคัญคือใช้มัทฉะจากไร่ชาในประเทศไทย

“กาแฟไทยทำเป็น Specialty ได้ แล้วทำไมมัทฉะไทยถึงทำไม่ได้” เบสท์เริ่มต้นตอบด้วยคำถาม

จากคำถามสู่การค้นหาคำตอบ เบสท์เริ่มคุยกับเกษตรกรบนดอยพญาไพร จังหวัดเชียงราย ร่วมพัฒนาต่อยอดช่วยกันส่งเสริมความคิด ใช้เทคนิคการคลุมร่มเงาพรางแสงแบบญี่ปุ่น ดูแลประคบประหงมเป็นอย่างดี จนออกมาเป็นมัทฉะเก็บเกี่ยวปีแรกจากฝีมือเกษตรกรไทย ส่วนทางฝั่งแต้มสุขก็รับซื้อผลผลิตในราคาเป็นธรรม เพื่อให้อุตสาหกรรมเติบโตไปด้วยกันอย่างยั่งยืน

ถ้าถามถึงรสชาติของ Taemsuk Origin มีกลิ่นโทนถั่วหอมๆ มันๆ รสสัมผัสคล้ายพิสตาชิโอผสมวอลนัต ปลายทางมีอะโวคาโดอ่อนๆ มีกลิ่นสาหร่ายจางๆ พอให้รับรู้รสชาติความเป็นมัทฉะ

ระหว่างการพูดคุย บางครั้งมีสมาชิกสี่ขาคอยแวะเวียนมาสร้างสีสันไม่ขาดสาย ‘เอ็ดดี้’ สุนัขประจำร้านเดินตามติดเบสท์แจชนิดไม่ยอมห่าง ส่วน ‘น้ำปู๋’ ลูกแมวสมาชิกใหม่ป้ายแดงที่เพิ่งเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของบ้าน ก็คลอเคลียมาแวะเวียนเล่นกับช่างภาพตลอดเวลา ในขณะที่ ‘แอนนี่’ แมวเหมียวเจ้าถิ่นคงจะรำคาญเด็กใหม่เกินกว่าจะร่วมวงด้วย เลยเลือกหนีไปนอนบนหลังคา ไม่ว่าเบสท์เรียกกี่สิบรอบก็ยังไม่ยอมลงมาสักที

น่าเสียดายที่ไม่มีแอนนี่ร่วมวงถ่ายภาพด้วย

บทสนทนากลางป่าสักหมุนรอบอยู่กับเรื่องราวของมัทฉะเป็นหลัก เพราะทั้งเราและช่างภาพต่างไม่ใช่คอกาแฟ แต่สำหรับคอกาแฟตัวจริง อย่าลืมมาลิ้มลองรสชาติเมล็ดพันธุ์ต่างๆ ที่เบสท์ตั้งใจเลือกสรรมาเป็นอย่างดี

แม้ครั้งนี้พวกเราพลาดบรรยากาศช่วงเทศกาลหลงกลิ่นฤดูโฟล์ค หรือเทศกาล Join Craft แต่เราคาดคะเนไว้ ช่วงเทศกาลคงเป็นช่วงเวลาที่แต้มสุขมีชีวิตชีวาที่สุด เราฟังจากปากของเบสท์ก็อดจินตนาการต่อไม่ไหว มานั่งจิบมัทฉะท่ามกลางธรรมชาติ ร่วมเวิร์กช็อปทำงานคราฟต์จากธรรมชาติ เสพงานศิลป์ กินขนมโฮมเมด ใช้ชีวิตแบบช้าๆ หายใจให้เต็มปอด นี่คงเป็นความสุขแบบเรียบง่ายหาได้ที่แต้มสุขเท่านั้น

และหวังว่าถ้าเรามีโอกาสมาอีก แอนนี่คงจะยอมลงมาจากหลังคานะ