ตรอกที่บ่งบอกว่าคุณมาถึง AMA Hostel แล้ว เพราะโคมแดงเหล่านี้คือสัญลักษณ์ของโฮสเทลอายุกว่า 200 ปี เป็นที่พักคู่ย่านจักรวรรดิที่ซ่อนตัวอยู่ในตรอกเล็กๆ บริเวณสะพานบพิตรพิมุข ที่นี่ถูกสร้างขึ้นในช่วงรัชกาลที่ 2-3 โดยโครงสร้างกว่า 99% ยังคงเป็นของเก่าตั้งแต่ยุคแรก มีการดูแลรักษาสภาพของอาคารแค่การทาสีใหม่ให้มีความทันสมัยมากขึ้น นอกจากเป็นที่พักแล้ว ชั้นแรกของที่นี่ยังเป็นคาเฟ่ ถ้าใครอยากแวะไปซึมซับสถาปัตยกรรมจีนเก่าก็แวะไปนั่งคาเฟ่และไปถ่ายรูปที่ตรอกโคมแดงได้ หรือถ้าใครติดใจในบรรยากาศจนอยากเข้าพัก ที่นี่ก็แบ่งออกเป็นที่พักแบบ 3 ฤดูคือ Spring ฤดูใบไม้ผลิที่ตกแต่งในโทนสีเขียว Summer ฤดูร้อนที่ตกแต่งในโทนสีแดง และ Winter ฤดูหนาวที่แต่งในโทนสีน้ำเงิน

เดินลัดเลาะจากตรอกโคมแดงไปยังถนนจักรวรรดิ ระหว่างทางจะเห็นบ้านเรือนที่บางบ้านก็ทำร้านขายส่งวัตถุดิบ บางบ้านก็ทำอาหารสไตล์จีนแต้จิ๋ว เพราะประชากรเชื้อสายจีนที่อาศัยในประเทศไทยส่วนใหญ่เป็นจีนแต้จิ๋วกัน ระหว่างที่เดินตรอกทำเอาเรานึกถึงคำว่า ‘ผู้ดีเดินตรอก’ เพราะพอเราเดินออกไปถึงถนนจักรวรรดิแล้วหันกลับไปมองตึกรามบ้านช่องของย่านนี้ก็พบว่า ตึกริมถนนส่วนใหญ่เป็นห้องแถว ส่วนด้านหลังตึกแถวกลับเป็นบ้านเดี่ยวหลังใหญ่ๆ ทั้งนั้น ที่เป็นแบบนี้ก็เพราะว่านี่คือบ้านของตระกูลเชื้อสายจีนที่มาตั้งรกรากที่สยามนานมากกว่า 4 รุ่น รุ่นลูกรุ่นหลานจึงสร้างตึกแถวให้คนเช่าเพื่อให้มีรายได้เลี้ยงบ้าน ซึ่งตระกูลที่มีลูกหลานมากกว่า 4 รุ่นจะถูกเรียกว่า ‘ผู้ดี’ และผู้ดีที่บ้านอยู่ด้านหลังตึกแถวต้องเดินสัญจรภายในตรอก จนเกิดคำว่า ‘ผู้ดีเดินตรอก’ นั่นเอง ซึ่งจริงๆ การทัวร์ย่านจักรรวรรดิของเราก็คือการจำลองการเป็นผู้ดีเดินตรอกอยู่กลายๆ เหมือนกันนะ

สิ่งแรกที่ดึงดูดเราไม่ใช่อุโบสถหรือพระพุทธรูปปรางค์ประธาน แต่เป็นบ่อจระเข้ที่อยู่ด้านหน้าวัด พอได้ชะโงกหน้าไปดูในบ่อถึงกับชะงัก เพราะพี่จระเข้ปากเบี้ยวตัวนี้อ้วนมาก! จระเข้อายุ 40 ปีที่เป็นรุ่นสุดท้ายของจระเข้รุ่นแรก ถ้าใครเคยรู้จัก ‘ตำนานจระเข้กินคน’ นั่นหมายถึงวัดนี้นี่แหละ จระเข้ตัวแรกของวัดชื่อว่า ‘ไอ้บอด’ จระเข้ที่บอกเล่ากันมาว่า ท่านเจ้าอาวาสเป็นคนพาจระเข้ตัวนี้มาที่วัดเอง โดยนำมาผูกที่งานกฐิน เพราะโดยทั่วไปแล้วธงในงานกฐินมักเป็นรูปจระเข้ แต่ท่านเจ้าอาวาสเห็นว่า ‘จะผูกธงไปทำไม เราก็ใช้จระเข้จริงไปเลยสิ’ จระเข้ไอ้บอดจึงอยู่ที่วัดนี้ตั้งแต่ครั้งนั้น จนกระทั่งเหตุน้ำท่วมใหญ่กรุงเทพฯ พ.ศ. 2484-2485 ทำให้ไอ้บอดหลุดจากวัด และเกิดเหตุกินคนไปหลายคน สุดท้ายก็ถูกจับกลับมาที่วัดตามเดิม และมีลูกหลานให้เราเห็นประวัติศาสตร์ที่มีชีวิตอย่างพี่ปากเบี้ยวนั่นเอง

นอกจากจระเข้แล้ว ที่นี่ยังเหมาะกับการมาขอพรในช่วงเริ่มปีด้วย มาสักการะพระนากศักดิ์สิทธิ์ที่อยู่คู่ย่านจักรวรรดิ สำรวจศิลปะสมัยรัชกาลที่ 3 ของวัดนี้ ที่ตั้งแต่ยุคนั้นก็มีการผสมผสานวัฒนธรรมไทย-จีนเข้าด้วยกัน อย่างประตูอุโบสถที่เป็นรูปมังกรสไตล์จีน ขณะที่ภาพฝาผนังยังคงเป็นลายไทยดั้งเดิมที่ยังคงเทคนิคโบราณอยู่ ซึ่งหาชมได้ยากมากๆ อยากให้ทุกคนลองเข้าไปนั่งสำรวจศิลปะไทยที่ไม่คุ้นตาที่วัดนี้กัน

วัดนี้เองก็ผสมผสานกับวัฒนธรรมจีน แต่ความแตกต่างของวัดนี้คือจิตรกรรมฝาผนังที่เขียนทองเป็นรูปลายดอกพุดตานคว่ำ เพราะที่วัดนี้มีเรื่องการปลงพิจารณาศพในสมัยก่อน เป็นวัดคู่กับแขวงจักรวรรดิเหมือนกัน ถ้าใครอยากไหว้พระช่วงวันสำคัญทางพุทธศาสนา อย่างวันมาฆบูชา วันวิสาขบูชาและวันอาสาฬหบูชา ก็อยากแนะนำให้มาสัมผัสความเก่าแก่ของที่นี่ เพราะวิหารที่วัดนี้จะเปิดให้คนทั่วไปเข้าไปสักการะพระพุทธรูปสมัยอยุธยาทั้ง 5 องค์ได้เฉพาะในช่วงวันสำคัญทางศาสนาเท่านั้น บอกเลยว่าวันเปิดวิหารสามารถเดินลอดหลังองค์พระพุทธรูปสมัยอยุธยาเพื่อเสริมสิริมงคลได้ด้วย

ตัดกรรม มูสุขภาพ มูการงาน มูธุรกิจ ครบจบที่นี่ โรงเจบุญสมาคมคือโรงเจที่มีการจัดตำแหน่งที่ตั้งของเทพแต่ละองค์ที่เข้าใจตำนานเทพอย่างแท้จริง และเข้าใจว่าผู้คนอยากมาพักพิงใจหรือต้องการเข็มทิศชีวิตจากเทพองค์ไหน ที่นี่จึงเป็นโรงเจที่รวมความเชื่อของเทพจีนแบบเต็มรูปแบบที่เด่นในเรื่องการขอเข็มทิศด้านสุขภาพ เพราะที่นี่มีเจ้าแม่กวนอิมที่เชื่อว่าท่านถือกระบอกยา และสามารถให้คำแนะนำด้านสุขภาพได้ แต่ขณะเดียวกันก็มีองค์เทพที่ช่วยตัดกรรมด้วย หลายคนอาจจะไปตัดกรรมที่วัดสุทัศน์ฯ กันบ่อยๆ แต่ถ้าใครอยากหันมาพึ่งพาเทพฝั่งจีนบ้าง โรงเจบุญสมาคมก็มีเทพไต้ฮงโจ๊วซือให้สักการะเป็นที่พึ่งทางใจด้วย

เดินลัดเลาะมาจนถึงสำเพ็ง โดยทั่วไปแล้วเราคงมาซื้อผ้า ซื้ออุปกรณ์ตกแต่งจัดงานปาร์ตี้ หรือมาเดินเล่นชิลล์ๆ แต่กลับไม่เคยรู้เลยว่าที่นี่มีศาลเจ้าซ่อนอยู่ในตรอกซอกซอยเล็กๆ อยู่ถึง 2 ศาลเจ้า! ศาลเจ้าแรกคือ ศาลเจ้าจุนเสียงโจซือ จุดที่เราจำคือก่อนทางเข้าตรอกจะมีร้านขายลูกปัดและเพชรพลอย ที่นี่มีเทพเจ้าหลื้อโจ้วที่คนพื้นที่แนะนำให้ขอพรเรื่องโชคลาภและการทำธุรกิจ ส่วนศาลที่ 2 เราต้องเดินตรงไปทางสะพานหัน ซึ่งศาลนี้อยู่ก่อนจะถึงสะพานหันเล็กน้อย เราเลี้ยวซ้ายเข้าไป ตอนแรกดูเหมือนจะเป็นบ้านคน แต่ที่นี่คือ ศาลเจ้าปุนเถ้ากง ศาลเจ้าที่คุ้มครองคนในชุมชนนี้ก็มีนักธุรกิจหลายคนมาขอพรเรื่องการทำธุรกิจเช่นกัน แต่ถ้าใครไม่ใช่สายมูก็แวะเข้ามาซึมซับบรรยากาศสไตล์จีนแต้จิ๋วแท้ที่นี่ได้ เพราะการได้ค้นพบศาลเจ้าลับทั้ง 2 ศาลเจ้านี้ ทำให้เรารู้สึกเหมือนค้นพบขุมทรัพย์ลับๆ เลย

🍲ร้านเจ๊บ๊วยสะพานหิน

เติมพลังกันหลังไปตระเวนตามตรอกซอกซอยละแวกสำเพ็ง เราฝากท้องที่ร้านเจ๊บ๊วยสะพานหิน ของขึ้นชื่อที่นี่คือกวยจั๊บ แต่บะหมี่แห้งก็อร่อยไม่แพ้กัน แต่สิ่งที่เซอร์ไพรส์เราคือกุยช่ายราดไข่เจียว! บอกเลยว่าต้องห้ามพลาด เพราะไม่ต้องจิ้มน้ำจิ้มก็กรอบอร่อย นัวทั้งไข่ทั้งตัวกุยช่าย ถ้าไม่เดินลัดเลาะตรอกก็คงไม่ได้มากินร้านนี้จริงๆ นะเนี่ย

🍦ร้านอิงทีเฮ้าส์

ไอศกรีมกะทิถั่วตัดผักชีเจ้าแรกของไทย บอกเลยว่าอร่อยสมกับเป็นเจ้าดั้งเดิมจริงๆ เราชอบที่นี่เป็นพิเศษเพราะคลองโอ่งอ่างตรงนี้ให้บรรยากาศเหมือนได้หลีกหนีความวุ่นวายจากถนนเยาวราช ได้กินไอศกรีมสดชื่นท่ามกลางความเป็นพหุวัฒนธรรม เพราะฝั่งตรงข้ามเป็นร้านค้าขายของคนอินเดีย สะพานบพิตรพิมุขตรงนี้จึงมีชื่อเล่นที่คนในพื้นที่เรียกกันน่ารักๆ ว่า ‘สะพานสายไหม’ มาจากเส้นทางการค้าสายไหมที่เชื่อมในสมัยนับพันปีมาแล้วที่เชื่อมโยงจีนเข้ากับยุโรปและประเทศเอเชียหลายๆ ประเทศ หนึ่งในนั้นมีอินเดียด้วย สะพานจึงชื่อสายไหม เพราะทำหน้าที่แบ่งฝั่งร้านค้าที่มีเชื้อสายจีนและฝั่งที่เป็นร้านค้าเชื้อสายอินเดียนั่นเอง

ที่นี่สร้างตั้งแต่สมัยรัชกาลที่ 6 อายุใกล้เคียงกับตึก AMA Hostel เลย ที่นี่มีทั้งคาเฟ่นวดผ่อนคลาย และทำยาดมสมุนไพรด้วย ที่นี่มียาแผนโบราณและสมุนไพรผสมผสานอยู่ทั่วร้าน อย่างเมนูอาหารที่นี่ก็มีการนำสมุนไพรมาปรุงที่ไม่ใช่แค่รสชาติ แต่กินแล้วสุขภาพดีแน่นอน หรืออย่างกาแฟเองก็มีการผสมกับมะตูม หรือสมุนไพรไทยอื่นๆ ที่ลงตัวอย่างคาดไม่ถึงด้วย และใครที่เดินย่านแล้วรู้สึกเหนื่อยล้า ที่นี่มีนวดผ่อนคลาย มีกิจกรรม Sound Healing และมีเวิร์กช้อปทำยาดมที่สามารถเลือกกลิ่นได้ด้วยตัวเอง บอกเลยว่าจะเป็นยาดมกลิ่นเดียวในโลกที่ถูกใจเราที่สุดแน่นอน