ฝูงปลาเวียนว่ายอยู่บนอากาศ บางตัวว่ายอยู่โดดเดี่ยว บางตัวว่ายวนเป็นกลุ่ม แต่สุดท้ายพวกมันจะวนเวียนหากันจนเจอเสมอ ทำให้เราสงสัยว่าปลารู้พิกัดได้ยังไงกันนะ

นิทรรศการ FLOCK OF หรือในชื่อเต็มคือ Flock of Clouds, School of Fish นำเสนอเส้นแบ่งระหว่างความจริงกับจินตนาการเลือนรางจนกลืนเป็นเนื้อเดียว โดยจัดแสดงภาพเหนือจริงของการกลายพันธุ์ จากฝูงปลาแหวกว่ายในน้ำสู่การโบยบินบนท้องฟ้าเวิ้งว้าง

สำหรับใครที่คุ้นตาฝูงปลา FLOCK OF ผลงานชิ้นนี้เคยจัดแสดงที่ True Digital Park มาก่อน รวมถึงจัดแสดงมาแล้วกว่า 11 ประเทศทั่วโลก

เบื้องหลังฝูงปลาคือ Soft Robotics ใช้การออกแบบโครงสร้างภายนอกเป็นให้เป็นรูปปลา เพื่อลดความรู้สึกเข้าถึงยากแบบหุ่นยนต์อุตสาหกรรมทั่วไป โดยที่เราเห็นพวกมันเวียนว่ายไปมา เกิดจากการควบคุมด้วยระบบสมองกลอิเล็กทรอนิกส์และเซิร์ฟเวอร์ส่วนกลาง เพื่อจำลองพฤติกรรมเวียนว่ายตามรูปแบบธรรมชาติของฝูงปลา ทำให้ฝูงปลาสามารถรับรู้ตำแหน่งของเพื่อนตัวอื่นๆ ในกลุ่มได้

หากเราพยายามรบกวนฝูงปลา โดยการเดินบังหรือเกิดมีลมพัดผ่าน ฝูงปลาจะพยายามปรับทิศทางเพื่อว่ายกลับเข้ารวมกลุ่มอยู่เสมอ แต่ขอบอกก่อนว่างานนี้ห้ามจับปลาเด็ดขาด

ขณะที่เฝ้ามองฝูงปลาเวียนว่าย จังหวะชีวิตที่เคยเร่งรีบกลับค่อยๆ ช้าลงตามจังหวะเวียนว่าย ยิ่งเราทิ้งตัวนั่งมองภาพตรงหน้านานเท่าไหร่ เส้นแบ่งระหว่างเรากับชิ้นงานก็ยิ่งเลือนรางลง จนรู้สึกเหมือนตัวเรากลายร่างเป็นปลาอีกตัวที่กำลังแหวกว่ายท่ามกลางฝูงปลาลอยฟ้านี้ไปด้วยกัน

มันเป็นช่วงเวลาที่เราได้หยุดพักเพื่อทำความเข้าใจในจังหวะของกันและกัน เรียนรู้เพื่อปรับทิศทาง ผ่อนคลาย และเคลื่อนไหวไปตามกระแสลมธรรมชาติ ตลอดจนท้ายที่สุด เพื่อให้เวียนว่ายและดำรงอยู่ร่วมกับโลกใบนี้อย่างกลมกลืน

พอเราปรากฏตัวในรูปแบบเงา เหล่าสิ่งมีชีวิตตัวจิ๋วที่อาศัยอยู่ในจอนั้นก็ปรากฏตัวออกมาต้อนรับพร้อมขยับตัวเล่นสนุกวนรอบตัว ขณะเดียวกันเราก็สามารถกลายร่างเป็นสัตว์อะไรก็ได้ เพียงแค่ทำท่าทางภาษามือผ่านเงา

เราลองขยับเขยื้อนร่างกายไปเรื่อยๆ ตื่นตาตื่นใจไปกับจินตนาการ ทำท่าทางเลียนแบบสัตว์ตามความเข้าใจ แม้เราจะมองเห็นเส้นแบ่งโลกภายนอกกับภายในจอแบบชัดเจน แต่สิ่งมีชีวิตทั้งสองฝั่งกลับส่งอิทธิพลโต้ตอบกันราวกับอยู่ในโลกเดียวกัน

ชวนให้เราย้อนกลับมามองความสัมพันธ์ในชีวิตประจำวันว่า ทุกท่วงท่า ทุกคำพูด หรือทุกการกระทำที่เราแสดงออกไป ล้วนส่งผลกระทบและสร้างแรงกระเพื่อมต่อผู้คน หรือกระทั่งพื้นที่รอบตัวเสมอ

สลัดภาพแกลเลอรีแบบเดิมทิ้งไป นี่คือแกลเลอรีตามฉบับของ bit.studio gallery โดยใช้กลไก เซนเซอร์ และเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์วิชัน มาปลุกภาพของงานศิลปะระดับโลกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง ในรูปแบบความหมายขยายกว้างใหญ่ยิ่งกว่าเดิม โดยเปิดโอกาสให้เรายื่นมือไปแตะ ไปเล่น ไปเปลี่ยนแปลงชิ้นงานตรงหน้า

ภายใน ∼ ART GALLERY จัดแสดงผลงาน 6 ชิ้น

UNTITLED 01

หยิบภาพวาด Madame Manet at the Piano จาก Édouard Manet ศิลปินชาวฝรั่งเศส มาให้ได้ร่วมสนุกมากขึ้น เราสามารถมีส่วนร่วมกับ Madame Manet โดยยืนอยู่หน้าเซนเซอร์ ทำท่าทางราวกับกำลังเล่นเปียโน เพื่อขับเคลื่อนท่วงทำนองเสียงดนตรีที่ไม่ได้ถูกบันทึกไว้บนภาพวาดให้กลับมาดังขึ้นอีกครั้ง

UNTITLED 02

นี่คือโอกาสในการช่วย Paul Cézanne จัดวางภาพวาดผลไม้ใน Still Life with Apples and Pears ใหม่ ซึ่งเราสามารถขยับตัวเพื่อเปลี่ยนตำแหน่งวัตถุในภาพได้ตามใจชอบ ถือเป็นการส่งมอบชีวิตใหม่ให้กับสิ่งไม่มีชีวิต สะท้อนให้เห็นถึงความหลากหลายของศิลปะที่เพียงปรับเปลี่ยนมุมมองก็สามารถสร้างความหมายใหม่ๆ ได้เสมอ

UNTITLED 03

ภาพ Nighthawks ของ Edward Hopper ขึ้นชื่อเรื่องการถ่ายทอดความโดดเดี่ยวของชีวิต ในภาพนี้เปิดพื้นที่ให้เราเข้าไปขยับแสงไฟ เพื่อปรับเปลี่ยนบรรยากาศใน Nighthawks ให้มีชีวิตชีวาขึ้นไปตามเข็มนาฬิกา แสงแต่ละช่วงเวลาก็เปลี่ยนความรู้สึกแตกต่างออกไป ชวนให้เราคิดต่อเล่นๆ ว่า ท่ามกลางเมืองใหญ่ที่แสนโดดเดี่ยว เมื่อเวลาเปลี่ยนไป ความเหงาในใจของเราจะค่อยๆ จางลง แล้วแทนที่ด้วยความรู้สึกอย่างอื่นบ้างไหม

UNTITLED 04

นกเกาะกลุ่มอยู่บนสายไฟริมถนนเป็นภาพคุ้นชินตา แต่ในชิ้นงานนี้หยิบความธรรมดาของสายไฟมาสร้างสรรค์ให้เป็นเส้นสายของดนตรี รอให้เรายื่นมือเข้าไปดีด แล้วเสียงดนตรีก็ดังกังวานขึ้น ที่น่ารักไปกว่านั้นคือ เหล่านกตัวจิ๋วที่เกาะอยู่บนสาย ก็พร้อมใจกันขยับเขยื้อนเนื้อตัว เริงระบำไปตามจังหวะมือของเราอย่างรู้ใจ

UNTITLED 05

หยิบรูปปั้นวีนัส Vénus d’Arles มาจับวางอยู่ในตู้ปลา ความสนุกคือการหย่อนลูกบอลหลากสีเพื่อเป็นอาหารให้ปลา หากปลาตัวไหนกินลูกบอลสีไหนเข้าไป ตัวก็จะกลายเป็นสีนั้น เราสามารถผสมสีเพิ่มสีสันให้ตู้ปลาได้ แต่จะไม่สามารถบังคับให้ปลาแต่ละตัวกินลูกบอลสีนั้น งานนี้ทั้งได้ลุ้นสีของตัวปลา และได้สนุกกับการให้อาหารปลาในรูปแบบลูกบอล

UNTITLED 06

การรูดม่านแต่ละครั้ง วิวทิวทัศน์ตรงหน้าจะแปรเปลี่ยนไปเป็นคนละแบบเสมอ ในผลงานชิ้นนี้ก็เช่นเดียวกัน จำลองสถานการณ์ให้เรารูดม่านเปิด-ปิด เพื่อชมภาพทิวทัศน์ที่เปลี่ยนแปลงไป โดยได้รับแรงบันดาลใจมาจาก The Scream ของ Edvard Munch แนะนำให้ลองรูดม่านไปจนถึงฉากสุดท้าย…

ปัจจุบันเราอยู่ในโลกที่ข้อมูลกลายเป็นสิ่งนามธรรมไร้ตัวตน ทุกอย่างลอยอยู่ใน Cloud จนเราแทบไม่เคยรู้เลยว่า มีกลไกอะไรซ่อนอยู่เบื้องหลังความสะดวกสบายนี้ ห้องสุดท้ายพาเราย้อนเวลากลับไปในยุคแอนะล็อก เพื่อชวนตั้งคำถามกับข้อมูลรอบตัว ก่อนโลกก้าวสู่ยุคดิจิทัล ข้อมูลในโลกนี้เคยมีรูปร่าง หน้าตา และจับต้องได้มาก่อน

Retrotech เป็นชุดผลงานที่หยิบเอาเทคโนโลยีในวันวานมาปัดฝุ่นและตีความใหม่ผ่านมุมมองร่วมสมัย

***TAPE เป็นชิ้นงานแรกในชุด Retrotech พาทุกคนดำดิ่งสู่ร่องรอยในอดีต ย้อนเวลากลับไปหาความทรงจำอันหอมหวาน โดยดัดแปลงกระบวนการบันทึกข้อมูลลงบนเทปคาสเซ็ต มีรูปแบบการทำงานคือ ทันทีที่เราถ่ายภาพ ข้อมูลภาพจะถูกแปลงเป็นคลื่นเสียง แล้วถ่ายโอนลงบนแถบแม่เหล็กในรูปของสัญญาณแอนะล็อก ก่อนจะแสดงทั้งในรูปแบบภาพและเสียง ให้เห็นว่าข้อมูลชุดเดียวกันสามารถแสดงออกมาหลากรูปแบบ

ภาพที่เราคุ้นชินในปัจจุบันคือภาพไฟล์ดิจิทัลคมชัด แต่ภาพที่เราได้รับกลับตรงข้าม มันแตกพร่า เลือนราง และอบอวลไปด้วยกลิ่นอายของเวลา เราสามารถตกแต่งภาพได้ในระยะเวลาที่กำหนด ก่อนที่มันจะพิมพ์ออกมาเป็นหน้าปกเทปคาสเซ็ตส่วนตัว ให้ความรู้สึกเหมือนมีอัลบัมเพลงเป็นของตัวเอง

ในฐานะที่เราเป็นเด็กช่วงเวลาคาบเกี่ยวระหว่างยุคแอนะล็อกกับยุคดิจิทัล เติบโตมากับการมองภาพวัยเด็กผ่านกล้องฟิล์ม และปัจจุบันมีกล้องดิจิทัลกดชัตเตอร์ได้รูปสวยเป๊ะในวินาทีเดียว ตู้ ***TAPE เปรียบเสมือนตู้ Photobooth เวอร์ชันย้อนเวลา กระบวนการอาจไม่ได้รวดเร็วทันใจ แถมรูปที่ได้ก็พร่าเลือนราวกับติดนอยส์ แต่มันก็คือเสน่ห์ในอีกรูปแบบหนึ่งเหมือนกัน

การได้ยืนลุ้นว่าเสียงรูปที่ถ่ายจะถูกแปรเปลี่ยนเป็นคลื่นเสียงแบบไหน แล้วภาพของเราจะมีลักษณะเป็นอย่างไร กลับทำให้รู้สึกตื่นเต้น เทคโนโลยีแอนะล็อกไม่เคยล้าสมัย แต่มันกลับโรแมนติกสุดๆ เพราะภาพเราบนหน้าปกเทปกลายเป็นร่องรอยที่จับต้องได้จริง เป็นภาพแทนของใครสักคนที่รอคอยส่งมอบให้คนที่รัก

เรานั่งขลุกอยู่ใน bit.studio gallery ร่วมกับช่างภาพ พลางแลกเปลี่ยนมุมมองเกี่ยวกับศิลปะและเทคโนโลยี

จากเดิมที่เรามักคุ้นชินกับเทคโนโลยีในฐานะเครื่องมือคอยเร่งสปีดให้ชีวิตเราต้องวิ่งตามโลก ให้ทัน ต้องเร็ว และต้องมีประสิทธิภาพสูงสุด จนบางครั้งเราเผลอละเลยความรู้สึกตรงหน้า bit.studio gallery กลับเลือกนำเทคโนโลยีมาผสมผสานกับศิลปะ เพื่อเป็นจุดพักสายตา เหนี่ยวรั้งให้จังหวะชีวิตของเราค่อยๆ ช้าลง

บางครั้งวิทยาศาสตร์และเทคโนโลยีอาจไม่ได้มีไว้ใช้เพื่อเร่งให้ชีวิตเราต้องวิ่งตามโลกเสมอไป มันสามารถนำมาขยายมุมมองใหม่ๆ ช่วยเปลี่ยนเรื่องน่าปวดหัวให้กลายเป็นรอยยิ้ม ตลอดจนทำให้เราได้หยุดใช้เวลา เพื่อซึมซับความสุขตรงหน้าไปกับคนรอบข้าง

นิทรรศการจัดแสดงตั้งแต่วันนี้ – 12 กรกฎาคม 2569