เด็กสาวเพิ่งเดินออกจากร้านได้ไม่ถึงนาที มีชื่อว่า ครีม (Cream)
“ทำไมชื่อคีม (เครื่องมือช่าง)”
“พ่อเป็นช่างซ่อมเครื่อง ตั้งชื่อให้ แม่ขายมะม่วง ทำสวน ปลูกผัก”
ข้างต้นเป็นการแนะนำตัวแรกรู้จัก
“ไม่มีใครทำประมง จับหมึกจับปลาเลยรึ อยู่ปากน้ำแท้ๆ”

คนถูกถามยิ้มกว้าง ไม่ตอบคำถาม พ่อแม่เธอมีบ้านริมถนนสายใน เธอไม่ชอบเรียนหนังสือ เลือกไปเรียนตัดผมแล้วเปิดร้านขนาดย่อม ตัด/ทำผม 1 ที่ ได้คราวละคน สนนราคาหัวละ 50 บาท ย้ายมาอยู่เขากะโหลกเมื่อ 5-6 ปีก่อน ผมใช้บริการร้านตัดผมที่ไม่มีชื่อแห่งนี้บ่อย เพราะสะอาดสะอ้าน และได้เรื่องสนานสนุก เล่าจากปากช่างตัดผมเจนฯ ซี

พักหลังร้านเปิดๆ ปิดๆ โทร.นัดก็ไม่สำเร็จ คราวหนึ่งแวะซื้อมะม่วงที่แม่เธอเอามาขายข้างทาง แม่ว่า… “มันเข้ากรุงเทพฯ ไปเรียนอะไรต่อไม่รู้” ส่วนพ่อสวมแว่นดำนั่งอยู่ใต้ต้นมะม่วงต้นใหญ่กว่า กำลังอ่านหนังสือพิมพ์ เออ แกอ่านหนังสือพิมพ์ใส่แว่นตาดำ เพิ่งเคยเห็น แม่กระซิบว่า… พ่อเพิ่งไปทำตามา เป็นต้อ…

ไม่เจอคีม นานจนลืมไปแล้วจนสนิท

…แล้ววันหนึ่ง ประตูร้าน Rhythm and Books ถูกเปิดโดยสองสาว ‘อืม ไม่น่าจะซื้อ’ เสียงตัวเองในหัวประมวลจากประสบการณ์กระซิบ สาวหนึ่งสบตา ยิ้ม ไม่ถึงอึดใจ ยินเสียง
“หนูถ่ายรูปได้ไหมลุง”
เจ้าของร้านพยักหน้า โดยไม่มองคนถามด้วยซ้ำ ไม่ใช่เพราะโกรธาว่าเรียกลุงเลิงอะไร
“สวัสดีลุง จำหนูได้ไหม…” เสียงเดิม เป็นคำถามคำรบสอง จึงเงยหน้าจากหนังสือ…..ใบหน้าสาวน้อยยิ้ม
“จำไม่ได้อะ” บอกไปตามตรง
“หนู…ครีมไงลุง” นึกอีก 2-3 นาที “ลุงเคยไปตัดผมกะหนู” คราวนี้ไม่ใช่นึกได้ แต่ตกอกตกใจ มันไม่มีเค้าโครงความเป็น คีม เลยสักนิด
ครีมเล่าว่า ทำงานในกรุงเทพฯ มีความสุขและสนุกดี เจอะเจอคนรุ่นราวคราวเดียวกัน ชอบและไม่ชอบอะไรเหมือนกัน
“ติดมือถือนะเราอะ” พูดกับครีมและเพื่อนสาวของเธอ
“ลุงเล่น TikTok ไหม”
“ไม่ชอบเล่นเกม”
ทั้งสองสาวหัวเราะเสียงดังพร้อมกัน “ม่ายช่ายลุง…(ต่อด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก) TikTok จะมาแทนเฟซบุ๊กแล้วลุง …หนูให้ดู ว่าแล้วเธอก็เปิด TikTok ให้ผมดู… “จะเอาร้านลุงไปลง TikTok นะ” ครีมว่า สองสาวร่ำลาและออกจากร้านไป ไม่มีใครสนใจหยิบจับหรือแตะต้องหนังสือเลย
3 วันต่อมา ผมเพิ่งเห็น Bob Dylan อัปโหลดเพลงลง TikTok มาปีกว่าแล้ว

“ลุงเป็นศิลปินเหรอ” หนุ่ม 1 ถาม
“ตรงไหนวะ” เจ้าของร้านถามกลับเป็นคำตอบ
สองหนุ่มหัวเราะคิกคัก “ทรงผม หนวดเครา เสื้อผ้า ท่าทาง หรือตรงไหน” เจ้าของร้านถามจบก็หัวเราะหึๆ
“มา 3-4 รอบ ร้านลุงปิด พวกผมไม่ได้มาตรงวันหยุดซะหน่อย” หนุ่มหมายเลข 1 พูดเสียงเบา
“อารมณ์ศิลปินประมาณนั้น” หนุ่มหมายเลข 2 เสริม
“อ้อ…ศิลปินนี่ดูที่อารมณ์ได้เหรอวะ” เจ้าของร้านแกล้งสงสัย
“แบบมีอิสระ อยากทำก็ทำ ไม่อยากก็…” หนุ่มคนนั้นไม่พูดต่อ แต่แบมือแล้วยื่นออกข้างหน้า เหมือนกำลังจะแรป
“ไม่อยาก ก็จะทำ ว่างั้น” เจ้าของร้านเติมให้ เสียงหัวเราะขำขันครื้นเครง

ที่ปิดๆ เปิดๆ เพราะร้านไม่ค่อยมีลูกค้า แล้วอันที่จริงไม่ได้ปิดทั้งวัน ช่วงเวลาหรือวันที่พวกนายมา คงออกไปกินข้าว หรือไปทำธุระ หรืองีบ พูดจบเจ้าของร้านหัวเราะเสียเอง การได้เจอหนุ่มหัวหินกลุ่มนี้เท่ากับยืนยันว่า เรื่องบังเอิญมีจริง

วันแรกที่เจอกัน (จวน 13 ปีมาแล้วกระมัง) มันคล้ายการแนะนำตัวมากกว่าจะเรียกว่าเข้ามาซื้อหนังสือหรือซื้อของ เพราะเราสองฝ่ายต่างตั้งคำถามและตอบคำถามเรื่องความเห็นของกันและกันมากกว่าถามราคาสินค้าดังเช่นร้านขายของทั่วไป ความเห็นที่ว่ามีทุกเรื่อง ตั้งแต่เรื่องโรงเรียนของพวกเขา วิชาน่าเบื่อ ชีวิตเจ้าของร้านที่ก่อนหน้านี้ทำอะไรมา ไม่มีลูกค้านั่งทำอะไร สัพเพเหระ กระทั่งเรื่องของศิลปิน นักแต่งเพลง เพลง คนทำหนัง คนเขียนหนังสือ หนังสือ และร้านหนังสือ

คราวแรกมากัน 2 คน ครั้งต่อมาและต่อมา มากัน 3 คน 4 คน 5 คนบ้าง หน้าเดิมบ้าง เปลี่ยนหน้าบ้าง แต่ 3 คนที่เห็นในรูปนี้มาประจำ มากันตั้งแต่สมัยนุ่งขาสั้น ล่าสุดเรียนมหาวิทยาลัยปี 3 กันแล้ว (ปัจจุบันจบ ทำงานทำการบ้าง ไม่ทำบ้างตามประสาศิลปวย ฮ่าๆ (ศิลปวย เป็นคำที่ผมใช้เรียกหนุ่มก๊วนนี้) เมื่อไม่มา ก็คุยกันทางกล่องข้อความ ซึ่งนับว่าดี เพราะพวกเขาสามารถส่งผลงานทำเพลงและทำหนังสั้นมาให้ดูเป็นระยะๆ

ใช่แล้ว หนุ่มกลุ่มนี้เป็นนักทดลอง พวกเขาทำหนังสั้นมาแล้ว น่าจะเกิน 5 เรื่อง แต่งเพลงและทำคลิปเพลงมาแล้วเกือบ 10 เพลง เมื่อ Rhythm and Books แห่งที่ 2 ต้องเลิกหรือเว้นวรรคไประยะหนึ่ง หนุ่มๆ ก็สอบถามและให้กำลังใจ ไม่ต่างจากพี่น้องและเพื่อนสนิท รู้ปัญหาและเงื่อนไขคนทำร้านหนังสืออิสระแบบผม

อย่างไรก็ดี โดยทั่วไป ส่วนใหญ่เราคุยกันเรื่องที่เราชอบและสนใจมากกว่าคุยเรื่องราคาและสินค้าในร้าน ที่พูดมานี่ใช่ว่าพวกเขาไม่อุดหนุนสินค้าในร้าน มา 10 รอบ ซื้อ 8 รอบ แค่นี้นับว่า อุดหนุนแน่นแฟ้นแล้วนา

หนุ่มทั้ง 3 ปัจจุบันในวัย 20 ต้นๆ มีความสนใจในทิศทางเดียวกันแต่ต่างกัน คนหนึ่งชอบภาพเคลื่อนไหว เสียงและชอบทดลอง สนุกกับสิ่งใหม่ๆ (ล่าสุดสนใจเรื่องตกปลา) คนหนึ่งชอบดนตรีและชอบอ่านหนังสือ (นักเขียนอย่างฟรันส์ คาฟกาและโจเซฟ คอนราด) ‘Heart of Darkness’ คือเรื่องที่เขาซื้อเป็นเล่มแรกจากร้าน (ใช่เปล่าหว่า) เจอคราวนั้น ยินว่าเพิ่งอ่าน ‘ตลิ่งสูง ซุงหนัก’ ของนิคม รายยวา จบ
“ชอบอ่ะลุง เรื่องตัวเหี้ยยังไม่ได้อ่าน” (เขาหมายถึง ‘ตะกวดกับคบผุ’ ท่านใดมี ติดต่อผมด้วยเถิด)
อีกหนุ่มชอบดูและอยากทำหนังมาก เรียกว่า บ้าดูหนังและอ่านหนังสือ
“นี่มันงานของปราบดาใช่ป่าว” คือประโยคแรกที่หนุ่มหมายเลข 3 ทัก แรกก้าวเข้ามาในร้าน Rhythm and Books Chapter lll เขาหมายถึงภาพพิมพ์ชื่อ Basement Moon ผลงาน ปราบดา หยุ่น ที่ติดในร้าน
“ลุงได้มาไง”
“ซื้อสิวะ”
“ผมยังไม่ได้อ่านหนังสือเลยอ่ะ มันเป็นภาพปกใช่ปะ” (หมายถึงภาพพิมพ์) เจ้าของร้านพยักหน้า จากนั้นเราคุยกันเรื่องหนัง ที่สุดมาหยุดที่ Memoria
“นายดูยัง เรายังเลย”
“ชอบมากลุง ชอบทุกอย่าง สุดยอดมาก”
จากนั้นเราคุยเรื่องอื่นๆ ของผู้กำกับคนนี้ หนังเขาทุกเรื่อง เราชอบเสียง เสียงประกอบในหนัง (ไม่เรียกเพลง/ดนตรีประกอบนะ) “ใช่ลุง เรื่องล่าสุดนี้สุดยอด”
“นายดูเรื่องนี้ยัง The Adventure of Iron Pussy” หยิบแผ่นดีวีดีถูกลิขสิทธิ์ส่งให้ “
“ยังลุง หนังเขาหาดูยาก ในยูทูบมีไม่ครบ”
“งั้นเอาไปดู ยังมีเครื่องเล่นใช่ปะ”
“พอหาได้ครับ”
“ดอกฟ้าในมือมาร ดูยัง”
“…แล้วลุง ชอบมาก”

“มีไม่ชอบบ้างป่าววะ”
“แหมลุง… ผมว่าล่าสุด เขากำลังเล่นสนุกกับเสียง ทดลองกับมัน เหมือนที่ทดลองกับภาพมาในงานก่อนหน้า”

เนื้อหาของการสนทนาแค่นี้ พอบอกได้ไหมว่า หนุ่มคนนี้สนใจทำหนังแบบจริงจัง คุยกันพักใหญ่ สามหนุ่มแยกย้ายกันเข้าหาสิ่งที่ตัวเองสนใจในร้าน หนุ่ม 3 คนนี้ในตอนที่บันทึกภาพกำลังเรียนมหาวิทยาลัยปีสุดท้ายในกรุงเทพมหานคร เมื่อกลับหัวหิน พวกเขาก็นัดแนะพบปะทำอะไรที่ตัวเองชอบ และสนุกสนานที่จะพูดคุยแบ่งปัน
“ลุงทัน (…ชื่อนักเขียน) ไหม” หนุ่มหมายเลข 1 ถาม
“เขาอาวุโสกว่าเราเยอะ เคยคุยด้วยแค่นั้น แต่เราทันรุ่นนายนะ” เจ้าของร้านหมายความตามนั้นจริงๆ

3 หนุ่มรวมทั้งเจ้าของร้านหัวเราะสนุกสนาน และบทสนทนาใหม่เริ่มขึ้น… พวกเราคุยเรื่องงานเพลง ดนตรีและเนื้อหาของศิลปินชื่อ Kendrick Lamar (บทสนทนาดังกล่าวคือ เมื่อ 7-8 ปีที่แล้ว เมื่อเจ้าของร้านเปิดอัลบัม To Pimp a Butterfly)

ชายวัยเลยกลางคนร่างท้วมผิวคล้ำผลักประตูร้านและเปิดค้างเพื่อให้หญิงสาว 2 คนเดินเข้า เจ้าของร้านเงยหน้าแล้วยิ้มให้ ชายผู้นั้นก้มหน้าและเผยยิ้ม สองสาวแยกเดินดูหนังสือตามชั้น

“วางแก้วน้ำบนโต๊ะก่อนได้นะครับ” เจ้าของร้านวางแผ่นรองแก้ว หญิงสาวย่อตัวส่งยิ้ม วางแก้วน้ำ
“หนูตามมาจาก TikTok ค่ะ” เธอในชุดเสื้อสีขาวพูด หญิงสาวอีกคนพยักหน้า เป็นตอนนั้นเองสังเกตเห็นสองสาวละม้ายกัน
“ลูกสาวครับ อยากมาร้านนี้” เสียงชายร่างท้วมเบาเหมือนเกรงใจ
“ชอบอ่านหนังสือหรือครับ” เจ้าของร้านถามเคยชิน
ทั้งสามอมยิ้ม ตอบรับ คุณพ่อทำงานใช้แรงงานในกรุงเทพฯ 3-4 เดือนจึงมีเวลากลับบ้านเยี่ยมลูกสาวทั้งสองและแม่ของพวกเธอที่ปากน้ำปราณ
“2-3 เดือนเจอกันแค่วันสองวัน ทำงานทุกวัน ไม่มีเวลาเลย หาลูกคราวนี้ ว่าอยากมาร้านหนังสือ บอกดูในมือถือ ไปไหนแบบพร้อมหน้ากันยาก แม่เขาทำงานไม่ค่อยไปไหน” สายตาพ่อมากล้นความรัก
นอกจากเรียนหนังสือ สองสาวยังช่วยแม่ทำส้มตำและย่างไก่ขายหลังเลิกเรียนและในวันหยุดเสาร์อาทิตย์
“แผงอยู่ตรงข้ามเซเวน วงเวียนปลาหมึก ลุงไปกินนะ” หญิงสาวในชุดดำบอกเจ้าของร้าน
ลูกสาวอนุญาตให้พ่อจ่ายค่าน้ำดื่ม 3 แก้ว และปฏิเสธเมื่อพ่อออกปากจ่ายค่าหนังสือ 2 เล่มที่ทั้งสองเลือก
“ทำงานแล้ว จ่ายเอง” หญิงสาวชุดดำบีบแขนพ่อแล้วเอ่ย ใบหน้าและสายตาพ่อมองลูกสาวตอนจ่ายค่าหนังสือมียิ้ม คือยิ้มแสนอบอุ่นและภาคภูมิใจ
หลายนาทีต่อมา ด้วยนัยน์ตาคลอน้ำตา เจ้าของร้าน Rhythm and Books มองธนบัตรที่รับจากหญิงสาวทั้งสอง
นึกถึงรอยยิ้ม สายตาผู้พ่อที่มองลูกสาวตัวเอง…บอกกับตัวเองว่า ร้านหนังสือยังไม่ตายแน่นอน
อย่างน้อยในชั่วชีวิตของผู้ชายคนนี้

วันนั้นเป็นเสาร์และเป็นวันหยุดยาว ผมจำได้แม่นยำ เป็นวันเงียบเชียบวันหนึ่ง ไม่มีแม้เสียงดนตรีในร้านที่ว่ากันว่าไม่เคยจางหายในร้านหนังสือ แน่ละ จะเป็นที่ไหนไปได้ นอกจากร้าน Rhythm and Books
สุภาพบุรุษวัย 60+… “โอ…ผมชอบร้านหนังสือมาก” เสียงสุภาพบุรุษ
สุภาพสตรีวัย 60+ นิดหน่อยผู้มาด้วยกล่าว “…ตอนเธอจีบฉันใหม่ๆ เธอบอกว่าอยากทำร้านหนังสือ ฉันจำได้”
สุภาพบุรุษหันมามองคนพูดด้วยสายตาอ่อนโยน
สุภาพสตรีเอ่ย….“ใช่ๆ ตอนนั้น เรารักกัน แล้วทำไมเธอไม่แต่งงานกับฉันละ”
ความเงียบแวะเข้ามา 2-3 นาที สุภาพบุรุษจึงวางหนังสือ Men Without Woman ผลงาน Ernest Hemingway ลงบนตักของตัวเอง หันมามองสุภาพสตรี แล้วจึงเอ่ย
“ผมไม่แต่งงานกับคุณ ก็เพราะผมรักคุณน่ะสิ….”